(on)zekerheden

Het leven is verandering. Dat hoort erbij. We kunnen ons daar wel tegen proberen te verzetten, maar dat is heel onnatuurlijk. Kijk maar naar de natuur, alles verandert steeds. Alles is in beweging. Bloeit op en vergaat weer en komt opnieuw op. ‘Iets’ blijft altijd, de geest zou je kunnen zeggen, niet de vorm. Maar die ‘geest’ kan steeds opnieuw verschijnen.

Het gekke is dat mensen vaak geneigd zijn zich te verzetten tegen veranderingen, over het algemeen meer proberen vast te houden. Aan het bekende, aan zogenaamde zekerheden. Ik zeg ‘zogenaamd’, omdat zekerheden alleen maar zeker lijken, ze zijn het niet. Dat weten we ook ergens wel en misschien juist daarom dat men probeert het ‘dicht te timmeren’. Gek genoeg houden mensen zelfs vaak vast aan situaties, die ze helemaal niet zo prettig vinden.

De comfort-zone…

We kunnen elkaar best een handje helpen om stappen buiten die veilige zone te zetten, maar het heeft helemaal geen zin om te pushen als iemand zelf niet wil of de noodzaak niet ziet. Dan zet men de hakken in het zand en protesteert tegen alles, klaagt ondertussen en nestelt zich nog wat dieper vast. Onbegonnen werk.

Ik ken iemand die een vriendin dacht een plezier te doen met een weekendje uit. De vriendin in kwestie ging wel mee, maar had nergens zin in. Niet in een museum, niet in wandelen of fietsen, niet in een film, alleen winkelen vond ze wel leuk, maar de winkels waren dicht. Toen ik vroeg op de avond even informeerde of het gezellig was, hoorde ik dat ze al in bed lag. ‘Niemand is zielig,’ concludeerde ik uit het verhaal. Dat klinkt misschien hard, maar als iemand altijd klaagt – bijvoorbeeld geen geld te hebben, vriendinnen moesten op haar verjaardag hun eigen lunch betalen – maar niet waardeert wat ze aangeboden krijgt en niet weet te genieten, dan helpt het echt niet om iemand zielig te vinden. Het helpt ook niet – je helpt iemand niet! – om daar maar aan tegemoet te komen. Misschien helpt het om te zeggen: “Prima, dan niet. Ik ga mijn eigen gang wel.” In elk geval helpt dat jezelf.

Het is maar een voorbeeldje, ik ken nog wel meer van die verhalen, hele andere voorbeelden, maar laat ik ze vooral niet allemaal noemen. Wat de verhalen gemeen hebben is dat deze mensen blijven klagen, maar zelf geen stap zetten om dat waarover ze klagen te veranderen. Anderen kunnen dat niet doen, al zouden ze het willen en proberen. Het is een negatieve manier van aandacht vragen, die je vooral niet moet belonen. Ook niet van jezelf trouwens. Laten we de spiegel niet vergeten…

“De Grote Witte Geest toont niet altijd Zijn Liefde op een manier waardoor jij je geliefd voelt, maar leidt jou op een pad (hoe pijnlijk of uitdagend ook), dat jouw hart vrijmaakt van alle angst, zodat andere mensen zich door Zijn Liefde geliefd kunnen voelen via jou.”

Dat is een quote uit het boek van White Bull (Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder), die iemand me vanmorgen stuurde. Ze had het boek opengeslagen  en de boodschap begrepen. De situatie, die haar overkomen was, had haar ruw uit haar ‘comfort-zone’ geslagen, ze was haar zekerheid kwijt. Dat had haar boos, verdrietig en onzeker gemaakt. Leuk is dat niet natuurlijk, dat begrijpt iedereen. En misschien zijn veel mensen dan geneigd om verontwaardigd met je mee te doen. Maar hebben we in zo’n situatie niet meer aan mensen die ons wijzen op onze mogelijkheden en herinneren aan onze eigen kracht en die ons stimuleren en bemoedigen?

Uithuilen, lekker flink balen, je uitleven en de weg vrij maken voor nieuwe dingen. Dat is wat deze tijd ons vraagt. Zekerheden zijn uiteindelijk alleen te vinden in jezelf. Dat is waarom vertrouwen op jezelf en verantwoordelijkheid nemen voor jezelf zo belangrijk is.

 

Mediteren & gedachten

Iedereen weet ondertussen wel hoe zinvol het is om te mediteren, het heeft een gunstig effect op onze gezondheid en ons welzijn. Maar… veel mensen vinden het ook ‘moeilijk’ en denken dat ze het niet kunnen. Iedereen kan het en het is niet zo moeilijk. Er valt niet zoveel te leren, het is meer een kwestie van er een gewoonte van maken. Het toepassen in het dagelijks leven. Leven met aandacht. Dat wat je doet met je volle aandacht doen.

Voor iedereen die het nog niet zomaar kan toepassen, leen ik even de simpele aanwijzingen van Deepak Chopra: Je gaat gemakkelijk zitten (liefst rechtop) en je richt je aandacht op een ding: Je ademhaling, een steen, een foto of een mantra. Steeds als er een gedachte in je opkomt, neem je die waar, maar je brengt je aandacht weer terug naar het object van je aandacht. Er zullen steeds nieuwe gedachten in je opkomen, maar die laat je. Je keert steeds opnieuw terug naar je ademhaling of je mantra of je steen of foto. Verder niks. Er is geen goed of fout.

“Simply noticing that you are having thoughts is a breakthrough because it begins to shift your internal reference point from ego mind to witnessing awareness. As you become less identified with your thoughts and stories, you experience greater peace and open yourself to new possibilities. That’s the magic of meditation.” Deepak Chopra.

“De gedachte ‘Ik heb gedachten’ is waarschijnlijk de belangrijkste gedachte die je ooit gehad hebt,” zegt Deepak Chopra. “Want voor die tijd had je gedachten, maar je had misschien niet eens door dat je ze had. Je dacht waarschijnlijk dat je die gedachten was.”

Het zijn maar gedachten en je bent die gedachten niet. Je hoeft je er dus niet mee te identificeren. Al die verhalen die de mind ons vertelt, zijn maar verhalen. Je kunt ze allemaal laten. Je hoeft er niet in te stappen, je hoeft ze niet te geloven. Ze zijn niet van jou. Het is niet wie je bent.

Als je dit regelmatig doet, wordt het vanzelf een gewoonte en laat je je minder meeslepen door omstandigheden. Je wordt de waarnemer. De waarnemer zijn is het meesterschap dat je je kunt verwerven. En je zal zien hoe vaak je dan per ongeluk nog meegesleurd wordt in allerlei verhalen, alles wat je dwars zit, waar je je zorgen over maakt, is zo’n verhaal. Maar als je er zo naar leert kijken, zie je dat er steeds wel weer een nieuw verhaal opduikt, of steeds hetzelfde, maar je kunt het waarnemen en dus hoeft het jou niet meer ‘vast’ te houden.

En je kunt jezelf net zo goed een ander verhaal vertellen. Dat is waar ‘Herschrijf je eigen leven’ op is gebaseerd. Vertel jezelf eens een ander verhaal. Dan gaan dingen ook anders voelen. Je gaat meer in jezelf geloven. Of in het leven. In de mogelijkheid van het creëren van je eigen ideale omstandigheden. Het maakt je alert.

De eerste gedachte die je nu kunt laten gaan is dat je het niet kan. Neem waar dat dat slechts een gedachte is. Een gedachte die je gevangen houdt, terwijl de deur wijd open staat.

Je bewust worden van gedachten en beseffen dat je ze niet bent is stap 1, maar de volgende stap is minstens zo belangrijk. Gedachten creëren, omdat ze gevoelens en overtuigingen creëren. Hoe jij over een ander denkt heeft invloed op die ander. Hoe je over jezelf denkt natuurlijk ook. En hoe je over de wereld denkt ook. Onze verwachtingen – van anderen, onszelf of de wereld – hebben invloed.

Het is onze verantwoordelijkheid om ons daarvan bewust te zijn. En verantwoordelijkheid is niet hetzelfde als ‘schuld’, het hele begrip schuld kunnen we beter afschaffen. Verantwoordelijkheid nemen is je ervan bewust zijn en alert zijn.

Je kent vast Emoto wel, die aantoonde dat water reageert op woorden, emoties en muziek. Wij bestaan zelf ook uit een groot deel water. Dus wij reageren ook op de ‘verhalen’ die we zelf horen, vertellen of maken. Als niemand in jou gelooft, okee, dan is het dus ook een hele kunst om wel in jezelf te geloven. Maar als jij begint en ook anderen positief bemoedigt, dan zet je een enorme verandering in gang. En zo simpel begint dat dus… Iedereen kan het!

Vrouwelijke kleding

Heerlijk weer, zonnetje, vrolijkheid… ik wandel naar buiten en loop tot mijn grote verbazing een niqab tegen het lijf. Nou heb ik die wel vaker gezien, maar nooit eerder in mijn eigen straat. Er komt een hele vriendelijke stem onder dat zwarte gewaad vandaan, die haar kinderen toespreekt. Ik kijk naar de kinderen, niks bijzonders aan te zien. Een kleine auto parkeert, met een ‘gewone’ man, haar man.
Iemand in een niqab kan je niet eens gedag zeggen, hoe kan het de bedoeling zijn dat mensen zich zo afsluiten voor andere mensen, dat ze zich verstoppen in een zwart gewaad, zo onzichtbaar dat je geen contact met ze kan leggen? Dat denk ik. En dat heeft helemaal niks met (een oordeel over) moslims te maken, want die zijn er in alle soorten en maten, ik ken er genoeg.

‘Toevallig’ had ik het net met iemand over kleding. Het universum doet leuk mee… In hoeverre is het nodig om je aan te passen aan de heersende normen, wil je serieus genomen worden en gerespecteerd worden? Moet je je kleden op een manier die de ‘buitenwereld’ zint of trek je gewoon aan wat lekker zit en trek je je niks aan van de zogenaamde ‘normen’? Natuurlijk maakt het uit wat je aan hebt, het is meestal het eerste wat een bepaalde indruk geeft. Zelfs als we dat vervelend vinden en daar niet aan mee willen doen, ontkomen we er niet aan. Want ‘onaangepast’ is ook een statement. Ergens ‘tegen’ zijn is ook een vorm van afhankelijkheid.

Gewoon aantrekken waar je je zelf lekker bij voelt, zo eenvoudig is dat niet. Want je houdt er onbewust rekening mee dat je kleding het beeld bepaalt, je drukt er iets mee uit. Vooral als vrouw. Kleed je je vrouwelijk of juist niet? Benadruk je je vrouwelijke lichaamsvormen of moffel je ze juist weg? Doe je dat voor jezelf of voor de omgeving? Doen we onszelf een plezier om ons seksueel aantrekkelijk te kleden of juist niet? Zoveel mensen zoveel antwoorden natuurlijk, met als extreem voorbeeld zo’n niqab. Met deze vrouw kan ik geen contact maken.

Over het algemeen kleden wij ons in Nederland als vrouw niet zo vrouwelijk, we dragen broeken, slobbertruien, maar ook als we ‘netjes’ voor de dag willen (moeten) komen, mag het nog steeds wel lekker zitten. Best een verworven vrijheid. We doen er wel moeite voor om er ‘leuk’ uit te zien, maar daarin volgen we wel onze eigen smaak en voorkeur. Wij worden niet opgevoed om ‘de man te behagen’, of ervaren jullie dat anders?

In Turkije (en vele andere landen) is dat anders. Ondanks dat het me raakt en soms zelfs woedend maakt, probeer ik het te begrijpen en wil ik weten hoe dat zit. Het hele idee dat je als vrouw op de wereld zou zijn om het de man naar de zin te maken, stuit me tegen de borst. Ik ben blij dat ik in Nederland ben geboren en als vrouw dus meer vrijheid geniet en zo niet hoef te denken. Maar ook hier hebben we  te maken met afkeuring en beoordelingen op basis van ons uiterlijk. In hoeverre heeft ‘je goed voelen’ te maken met ‘er goed uitzien’? Daar gaat het eigenlijk om. Dat je je goed voelt.

Maar wat nou als ik de kleding aantrek waarin ik me zelf prima voel en ik kom ergens waar men dat afkeurt? Daar ligt het werkelijke probleem, de ‘afkeuring’ is naar. Het beoordeeld worden op uiterlijk is naar. Het moeten voldoen aan bepaalde maatstaven is vervelend. Het afgewezen worden is pijnlijk. Dan voel je je zelfs in je eigen outfit, die thuis nog prima was, ook niet meer lekker. Toch gaat alles altijd over jezelf en je eigen gevoel.

Tegen de persoon die graag een ‘sexy’ vrouw naast zich heeft en die dus continue zo kijkt naar en oordeelt over vrouwen, zeg ik: “De vraag is of ik mannen moet ‘pleasen’ of mijzelf.”
“Ja, je hebt gelijk,” zegt hij. “Wat maakt je meer gelukkig, als je eruit ziet zoals je zelf wil of als mensen je leuk vinden omdat je eruit ziet, zoals je eruit moet zien? Dat is een goeie vraag.”
“Inderdaad,” zeg ik. “Hetzelfde geldt voor gedrag. En voor de keuzes die je maakt.” Dat beaamt hij.
“Hoe blijf je jezelf trouw? Ik zeg niet dat ik er niet leuk uit wil zien, maar het kan zijn dat er ergens wel ‘een reactie op’ meespeelt.”
We hebben het er nog over…. Hij moet nu z’n overhemden gaan strijken. Dat geeft mij de kans om een grapje te maken: “I am very, very sorry for you –  dat je dat zelf moet doen!”

De eerste keer dat ik deze vriend ontmoette, vroeg hij mij om z’n kleding te strijken. Ik schoot in de lach en dacht dat het een grapje was. Hij werd boos, want het was serieus. “Mocht je denken dat ik aan het solliciteren ben als huwelijkskandidaat, laat ik je uit de droom helpen, dat is niet mijn ambitie,” reageerde ik ontsteld. Later konden we er hartelijk om lachen. Want, eerlijk is eerlijk, hier leren we veel van. Maar wat ik niet begrijp – en dat is waarschijnlijk ook precies het probleem van ‘de man’ (excuus voor de veralgemenisering, in Nederland is dat vaak al heel anders): Aan de ene kant zoeken ze dus een ‘sloofje’ om voor ze te zorgen, te strijken en te koken en aan de andere kant moet ze vooral aantrekkelijk voor de dag komen. Geen wonder dat het dan regelmatig gebeurt dat het ‘sloofje’ thuis zit te wachten op ‘de baas’, die onderweg is afgeleid door een aantrekkelijke (vrije) vrouw. En dan? Er een niqab overheen gooien om te garanderen dat alleen jij haar ziet? Of als vrouw zelf een niqab gaan dragen om niet als doelwit gezien te worden en nog enige vrijheid te behouden?

Ik kom er niet uit, zowel de niqab als ‘de-sexy-kledij-om-te-behagen’ hebben alleen maar te maken met het feit dat ‘de man’ een vrouw als lustobject ziet en/of wil bezitten. Niemand is in mijn ogen ‘van’ een ander. Elkaar vrijlaten, respecteren en liefst ook stimuleren om zoveel mogelijk ‘jezelf’ te zijn, in alle opzichten. Dat lijkt me de beste  maatstaf. Maar ja, wat is ‘jezelf’ als je bent opgegroeid met bepaalde ideeën? Wat is ‘jezelf’ als je protesteert en je juist niet aan de verwachtingen voldoet?

Toch wel makkelijk als je een hond of een kat bent. Dan hoef je er nooit over na te denken wat je aantrekt.

 

 

 

Elk nadeel heb z’n voordeel

Soms gebeuren er van die dingen waar je niet omheen kan, waar iedereen het over heeft, de social media van bol staan, televisiezenders voor vrijgemaakt worden en waar iedereen iets van vindt of over te zeggen heeft. Dat hadden we deze week twee keer. Tot op het bot worden die onderwerpen dan belicht, geanalyseerd, van commentaar voorzien door alles en iedereen, journalisten zoeken naarstig hun eigen nieuwe invalshoek, geraakt door het nieuws trekken mensen dan massaal naar een bepaalde plek en anderen haken juist af, het wordt ze teveel. De een laat zich volop meesleuren, de ander probeert te ontkomen aan de golven van verontwaardiging, emoties en meningen die over ons heen spoelen.

We kunnen er niet omheen dat het impact heeft op het collectieve bewustzijn. Gebeurtenissen laten boodschappen na. Het hart wordt geraakt en dat schept verbondenheid met elkaar. Soms heb je een vijand nodig om die verbondenheid en gezamenlijke kracht te ervaren.

Zoals bij elke schokkende gebeurtenis in het leven kan je twee kanten op, voelen of beredeneren. Meestal gaat het zo: Het is voelbaar en hup, dan begint het redeneren. De rationele hersenhelft neemt het zo snel mogelijk over om het in kaart te brengen. Om te proberen te voorkomen dat we nog eens met een pijnlijk gevoel geconfronteerd worden, gaan we kijken waar de schuld ligt, wie wat had kunnen doen om het te voorkomen, wat er nu zou moeten gebeuren om niet nog eens zoiets mee te maken, we wijzen van alles aan in de wereld dat zou moeten veranderen.

Dat staat een beetje haaks op het feit dat de wereld een afspiegeling is van onszelf, een reflectie van wat in ons leeft. ‘Wat in jou is nog  fundamentalistisch?’ durfde een jongeman in een eenvoudig filmpje te vragen. Ja, ik zie hele fundamentalistische reacties, inderdaad. “Er moet dit, er moet dat,” vinden veel mensen. Het zou zeker helpen als we allemaal bij onszelf te raden gingen om te zien waar we nog fundamentalistisch zijn, waar we nog niet vrij zijn, waar we anderen in de wereld onze wil, onze wet op zouden willen leggen. Fundamentalisme is niet vrij en geeft de ander geen vrijheid. Het is gebaseerd op angst, dat kan niet anders. Wie niet bang is kan Liefde voelen. Waar Liefde is, heeft angst geen grip. Blijf dus vooral alert kijken waar je zelf afkeer, afkeuring en oordelen bespeurt, keer terug naar je eigen gevoel en ontdek welke angst je zicht beperkt, waar nog Liefde in gebracht kan worden.

Ik geloof niet in ‘de duivel’ of ‘het kwaad’, ze zijn als ‘zwart’ waarin het licht afwezig is, terwijl alle kleuren er in aanwezig zijn. Zodra je er licht op werpt, worden die kleuren zichtbaar. Zwart is zwanger van het licht, las ik laatst in een boek over De Zwarte Madonna. Mooi omschreven. Maar als je het over de duivel hebt of over het kwaad, besef dan dat dat ‘de angst’ is. Meer niet. Niet van jou of van mij, of van een ander, maar een uitnodiging tot meer Liefde.

‘Elk nadeel heb z’n voordeel…’

Johan Cruijff liet zich niet leiden door angst. Als het tegenzat, was dat juist een aanmoediging voor hem. Uit alles wat er over hem gezegd en geschreven wordt momenteel, valt me dat het meeste op. Hij kon niet schieten, las ik ergens en dat heeft juist dat prachtige spel van hem tot stand gebracht. Hij ontwikkelde een nieuwe stijl, er doorheen manoeuvreren, het ‘mooie’ voetbal deed daarmee z’n intrede. Authentiek, jezelf zijn en doorgaan. Juist als het moeilijk wordt, kan je je kracht laten zien. Elk nadeel heb z’n voordeel…

 

Bereidheid

You are SO powerful, that if you focus upon negativity, you will attract negativity. And the reverse is also true: your focus upon positivity brings positive energy to the world. (Doreen Virtue)

Simpel en duidelijk, nietwaar? Zo werkt het. Er kan van alles en nog wat gebeuren in de wereld, maar jij bepaalt zelf waar je je aandacht op richt en waar je je mee bezig houdt en hoe.

Je zou het soms niet zeggen, maar alles beweegt de goeie kant op. Echt. Alles beweegt naar vrijheid, liefde, saamhorigheid, vrede en vreugde. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot, maar laat je daardoor niet teveel van de wijs brengen. De nieuwe wereld is in aantocht, is er zelfs al. We zijn met z’n allen bezig daar vorm aan te geven.

Wat kan je zelf doen? Ruim op wat opgeruimd kan worden, letterlijk en figuurlijk. Hou niet langer vast aan oude patronen van angst en pijn. Ruim op wat ‘klaar’ is, verleden tijd, achter de rug, niet meer nodig. Laat je onvrede, pijn en trauma’s uit het verleden niet langer je heden domineren. Je kunt jezelf daarvan bevrijden.

Het blijft alleen in stand als we het steeds opnieuw voeden met onze aandacht, als we er zelf aan vast houden. Soms gaat dat onbewust, maar elke dag opnieuw kan je schoon schip maken. Oude gewoontes aankijken, angsten onder ogen zien en de keuze maken opnieuw te beginnen.

Er zijn twee bewegingen, dat geldt voor alles: De ene beweging is samentrekkend, vasthoudend, belemmerend, het beweegt naar een soort klit, een knoop, die steeds vaster komt te zitten. De andere beweging is verruimend, bewegend naar vrijheid, ruimte, daar krijgt alles de kans zich op te lossen. Voel je het verschil? De ene beweging, die nergens toe leidt, wordt gevoed door angst. De andere beweging door vertrouwen. Door loslaten, door liefde.

Als er iets is dat voor jou ‘vast’ zit in die ene hoek, blaas er dan eens lucht in, stel je voor hoe de knoop zich losmaakt, verruimt en de andere kant op gaat bewegen. Geef het ruimte en lucht. Breng het in beweging, kom zelf in beweging, stel je voor hoe je er dwars doorheen wandelt bij voorbeeld en ga dwars door die angst heen, die je in z’n greep houdt.  Wie z’n angst durft aan te kijken, maakt zich er vrij van. Angst is alleen maar een uitnodiging tot meer liefde. Breng er liefde in. Voor jezelf. Want als je de liefde voelt, kan de angst geen voet meer aan de grond krijgen. Zelfs de liefde hoef je niet vast te houden, laat het vrij bewegen. Dat heeft de liefde nodig om tot bloei te komen. Vrijheid.

Dat betekent dat wij zelf niet zoveel hoeven te doen. Alleen toelaten van de Liefde, de levensenergie, het vrij laten stromen. Zodra we dat proberen te beheersen, zijn we alweer vanuit onze angst aan het handelen. Geef alles de ruimte, ook al je gevoelens, dan kunnen ze mee bewegen in natuurlijke stroom, die liefde is en naar vrijheid toe beweegt. Je hoeft helemaal nergens aan vast te houden, het gaat vanzelf. Het gaat vanzelf de goeie kant op, als we dat durven. Het vraagt van ons alleen de bereidheid. Durf je het vrij te laten bewegen?

…. dat ben jij!

As long as you think there are negative forces, you’ll never be strong. Be a positive force. (Satchidananda)

Er zijn zoveel mensen bezig om de wereld op een positieve manier te vernieuwen, zoveel positieve ontwikkelingen, zoveel dromen en idealen, zoveel mensen die de rest van de wereld willen helpen. De wens is er, de ontwikkelingen zijn er, de mogelijkheden dus ook. Dus we gaan de goeie kant op.

Oei, dan bereikt mij het bericht van de aanslagen in Brussel. Net terwijl ik wilde betogen dat ‘de hervormers’ hun positieve kracht juist kunnen laten zien in het benadrukken van de nieuwe wereld, het uitdragen van hun idealen en toekomstvisie, in plaats van te strijden met ‘het oude’, het onwenselijke en dat waar we genoeg van hebben.

Wees een positieve kracht, dat is en blijft toch de beste optie. Ook in deze situatie. Juist in deze situatie. Angst en Liefde staan recht tegenover elkaar. Kiezen we voor angst of voor Liefde? Het lijkt er op dat dit is wat momenteel verscherpt zichtbaar wordt. De angst die wordt gezaaid, de dreiging die wordt opgevoerd, de chaos die wordt veroorzaakt, het geweld en de doden en gewonden, die er vallen, ja, het is nogal een uitdaging. Toch is Liefde het enige antwoord. De enige Waarheid. In pure Liefde smelt alle angst, alle haat, alle pijn. Laten we vooral Liefde sturen naar alles wat dat nodig heeft en in ons hart aanwezig blijven. Dat is wat we nu kunnen doen.

En dan nog even terug naar die ‘kwade krachten’ waar ik nooit zoveel van moet hebben en waar ik ook liever geen bestaansrecht aan geef. En waar mensen mij wel eens van willen overtuigen…

Geef ze geen kracht door er bang voor te zijn,
wakker ze niet aan met haat en nijd….
Focus op het goede, het mooie, de Liefde
stop met het voeren van een onzinnige strijd.

Oorlog bestaat alleen als er twee partijen strijden.
Er valt met jou niet te strijden als je niet meedoet,
als je je eigen pad bewandelt, vrij en blij,
omdat je weet: De wereld die je waarneemt, dat ben jij.

De Liefde… dat BEN JIJ!

Focussen

Dat wat je aanspreekt in iemand die je voor het eerst ontmoet, laat je een deel van jezelf zien dat tevoorschijn wil komen, wist je dat? Net zoals dat wat je aan een ander ergert je een deel van jezelf laat zien, waar je niet naar wil kijken… Doe je dat wel, durf je dat wel, dan kan je jezelf bevrijden. Niet zozeer van die ergernis, ja ook, maar vooral van dat deel wat nog in onbewustheid (angst) ligt te wachten op jouw aandacht. Iets wat vrij wil zijn in jou…
Val je bijvoorbeeld op de humor van iemand, dan betekent dat dat je behoefte hebt aan meer humor in je leven, de humor in jou wil tot leven gewekt worden. Dat is waar je behoefte aan hebt.
Erger je je aan mensen die geen keuzes maken, niet duidelijk zijn in wat ze willen, hoe zit het dan bij jezelf? Ben jij duidelijk? Weet jij wat je wil? Of erger je je aan de zwaarte van een ander? Ahum… wat doe je zelf?
Helderheid en focus, dat is wat me aansprak in een van de ontmoetingen die ik had met collega-creatieve-ondernemers en dat zette me aan het denken. Heb ik behoefte aan meer focus en helderheid? Ja, vast en zeker. Maar wat ik zo’n mooie ontdekking vond, is dat het samen kan gaan met gevoel en intuïtie. Op een of andere manier leefde er kennelijk nog een overtuiging in mij dat focus een beetje ‘het doel heiligt de middelen’ was, maar dat is het juist niet. Als je goed naar je gevoel luistert en gehoor geeft aan je intuïtie, ben je juist sterk gefocust. Je weet heel goed welke kant je op wil en je kunt beter onderscheid maken tussen wat daar bij past en wat niet.
De reden dat we kunnen ‘verdwalen’ onderweg is omdat we dat niet altijd helder hebben, omdat we er van alles tussendoor laten komen, anderen laten beslissen (ook een niet te onderschatten factor) en vooral omdat we onbewust ergens bang voor zijn. Ongemerkt grijpen we excuses aan om maar niet door te gaan, om af te wijken van ons pad, we geloven er misschien niet genoeg in, we twijfelen aan onszelf of we zijn bang dat we niet goed genoeg zijn of dat we ‘afgekeurd’ worden bijvoorbeeld. De angst voor succes en de angst voor het falen, die misschien wel hetzelfde zijn. Net zoals bindingsangst en verlatingsangst eigenlijk hetzelfde is. Vergelijkbaar.
Angst (het lijkt een groot woord, maar dat is juist omdat we ons vaak helemaal niet bewust zijn van die angsten) creëert allemaal vreemde (uitstel)gedachten. “The ego is sustained by continuous resistance,” zegt Eckhart Tolle. Het wordt in stand gehouden door continue weerstand. Het is ons ego dat niet durft te kiezen voor nieuwe stappen, onbekende paden, sprongen in het diepe. Het ego denkt in termen als ‘ja, maar…’ en ‘wat als…’ Help, wat als alles lukt? Vrij ongemerkt verzint het uitwijkmogelijkheden en omwegen. Maar ook bezwaren en obstakels, waar we dan in gaan geloven en die zichzelf dan heel goed kunnen bewerkstelligen.
Focus is een goeie remedie, een manier om het ego de baas te blijven en in de gaten te houden. Neem je eigen weerstand waar, waar ben je nu eigenlijk bang voor? Angsten aankijken ontneemt ze hun kracht en macht over je. Want, zeg nou zelf, hoe onzinnig is het om bang te zijn dat het lukt? Dat het lukt wat je echt wilt? Zou je je er niet beter op kunnen verheugen? Omdat je weet dat het kan? Kwestie van focussen op de vreugde en het plezier…. Wat raak je daar nou mee kwijt? 😉

Collega’s

Heb ik zomaar een paar leuke nieuwe collega’s ontmoet. Zo voelt dat. Ik was op een ZZP-bijeenkomst, waar voor het netwerken veel tijd was ingeruimd. Het is een beetje willekeurig op wie je dan afstapt en ‘toeval’ te noemen met wie je in gesprek raakt. Een paar mensen leer je een beetje kennen, je hoort waar ze mee bezig zijn, maar van de meesten weet ik dat niet. Toch durf ik te zeggen dat het over het algemeen leuke mensen zijn, die doen waar ze goed in zijn en duidelijke keuzes hebben gemaakt. Niemand voelt zich een ‘ZZP-er’, het is een raar begrip, zonder personeel. ‘We’ denken helemaal niet in termen van personeel, wel is er onderlinge samenwerking. Gezien de hoge opkomst is er zeker behoefte aan uitwisseling en inspiratie, want de meesten zitten natuurlijk toch op hun eigen eilandje. ‘We’ zijn een interessante doelgroep, omdat iedereen doorheeft dat het aantal ZZP-ers zo groot is en alleen maar groeit. Maar we zijn ook een beetje ‘ongrijpbaar’, want zelfstandig. ‘Creatieve zelfstandigen’ noemde een van de sprekers ons en dat klinkt beter moet ik zeggen.

Een van die creatieve zelfstandigen, die aan het woord kwam in de ZZP-talks (lijkt op Tedx) had een boek geschreven met de titel ‘100 dagen dankbaarheid; dagboek van een ZZP-er in crisistijd.’ Ik heb het besteld om jullie er later meer over te kunnen vertellen. Ze vertelde dat ze geen zin had om haar prijzen te verlagen toen de crisis uitbrak, in plaats daarvan ging ze bij zichzelf te rade en op zoek naar nieuwe mogelijkheden. Ze beoogde om in 100 dagen haar inkomen te verdubbelen en hield daarvan een dagboek bij. Dat ontwikkelde zich tot dankbaarheid voor wat er allemaal al wel was. Ze koos elke dag iets waarvoor ze dankbaar was en ‘als je dat 100 dagen doet, verandert je leven. Aan het eind ben je gewoon euforisch,’ vertelde ze. En, belangrijker nog: het is haar gelukt. Meer dan dat zelfs, want ze scoorde ook enorm met het boek en dat leverde nog meer nieuw werk op.

Is dankbaarheid het geheim? Ja, dat zou je kunnen zeggen, we hebben het er al vaker over gehad. Je leven verandert drastisch door je dagelijks heel bewust te richten op waar je dankbaar voor bent. Maar het werkelijke geheim is FOCUS. Waar richt je de aandacht op, wat is je intentie? Daar op focussen en je onderweg niet af laten leiden, dat is het werkelijke geheim. Dat concludeerde ik aan het eind van de avond, nadat ik een focuscoach had gesproken. Voor alle duidelijkheid, het gaat de ‘creatieve zelfstandigen’ niet zozeer om het geld verdienen, hoewel het vaak een kunst is om het hoofd boven water te houden. Het gaat om zelfontplooiing, het beste uit jezelf halen, jezelf verder ontwikkelen en creatief zijn. Je moet wel, want je bent zelf verantwoordelijk en dat weet je heel goed. Je hebt je eigen passie nodig. En focus…

We hebben dan wel geen personeel, we hebben wel een heleboel leuke en inspirerende collega’s!

Zet de deur open….

When I run after what I think I want,
my days are a furnace of stress and anxiety;
if I sit in my own place of patience,
what I need flows to me, and without pain.
From this I understand that
what I want also wants me,
is looking for me and attracting me.
There is a great secret here
for anyone who can grasp it.

~ Rumi

Oja… denk ik dan als ik dit weer lees of zoiets als dit. Soms word je even meegesleurd en vergis je je. Dan word je ergens door in beslag genomen of door getriggerd. Maar zodra het stress, ergernis, een vervelend gevoel of irritatie oplevert, is het tijd om stil te staan. Het is misschien wel een automatisme om dan ergens bovenop te springen en te gaan jagen of vechten, het is ook een hele kunst om in het midden van een storm je rustpunt weer te vinden, maar het kan wel. Uitrazen en uitblazen, yoga doen bijvoorbeeld, een boswandeling maken en daarmee jezelf een handje helpen om weer in balans te komen. Dat kan, je kunt er je eigen methode voor ontwikkelen, dat is handig om op terug te kunnen vallen als het nodig is.

Want… vanuit innerlijke rust en vrede is het een stuk makkelijker om dingen te laten en zichzelf op te laten lossen. De oplossingen komen naar je toe, juist als je ontspant. “Wat ik nodig heb, stroomt naar me toe, zonder pijn,” zegt Rumi hier. “Wat ik wil, wil mij ook.” Soms weet je misschien niet precies wat je wil, maar je kunt ervan uitgaan dat als je de rust en vrede in jezelf vindt, ook het beste voor jou zal gebeuren. Je hebt die rust en vrede in jezelf nodig om er open voor te staan. Juist als je gaat jagen en situaties probeert af te dwingen, werk je jezelf tegen. Vertrouw er op dat alles op de juiste manier geregeld wordt en vertrouw er op dat het beste, precies dat wat je nodig hebt, onderweg is naar jou. Het zoekt jou. En jij hoeft alleen maar jezelf eerst te vinden, je rust, je kalmte, je vertrouwen. Je goed voelen en vertrouwen hebben gaat samen.

Dat wil niet zeggen dat je niks doet, dat je op de bank gaat zitten afwachten tot het er is. Het betekent dat je vanuit je innerlijke rust pas weer stappen zet en actie onderneemt. Niet als reactie op, niet vanuit een idee van tekort, maar vanuit vertrouwen en met plezier. We kunnen veel meer loslaten dan we denken. Er wordt veel meer voor ons geregeld dan we weten. Maak je geen zorgen. Want je begrijpt… zorgen maken is geen uitnodiging voor dat wat allemaal naar je toe wil komen! Het beperkt. Het vernauwt je mind.

Zet de deur open, van je hart en je mind en laat je verrassen! 🙂

Projecties

Ik las een bijzonder verhaal van iemand. Ik citeer er een paar stukjes uit, omdat het naar mijn idee geldt voor allerlei situaties en relaties.

“Toen we drie maanden verkering hadden, gebeurde er iets vervelends. Mijn verliefde gevoel leek ineens weg te zijn. Ik wilde continu op mezelf zijn, voelde amper nog aantrekkingskracht. (…..) Ik zei dat ik ruimte nodig had. Mijn behoefte om op mezelf te zijn was zo sterk, dat ik even een week geen contact wilde. (…..) Na een week zag ik hem weer. Nog steeds voelde ik niet die aantrekkingskracht die er wel zo hevig geweest was. We hadden een heel fijn en open gesprek, waarin ik alles uitte wat ik voelde. Dat ik tijdens onze dates van soms wel 4 dagen ook wel eens zin had om alleen te gaan wandelen en even op mezelf te zijn. Dat ik ook verlangde om eens helemaal op te gaan in mijn eigen dans, als we samen op een feest waren. En dat ik die dingen niet durfde aan te geven. Ik dacht dan vaak ‘Ach hij is er nu toch? Dat alleen zijn kan straks ook weer, als hij naar huis is.’ Ook was ik bang dat ik hem dan zou kwetsen. Het luchtte enorm op om dat allemaal te zeggen. Hij had ook inzichten gekregen en deelde deze ook. Eenmaal thuis voelde ik me rustig en de volgende dag had ik zelfs zin om weer met hem af te spreken!
Langzaam werd het me duidelijk. Ik had mijn verlangens om op mezelf te zijn dus niet uitgesproken naar hem. Ik was hem blijven knuffelen en samen gebleven, ook als ik dat niet zo voelde. En daar begonnen de irritaties naar hem toe. Het knagende gevoel dat ik kreeg als ik mijn ruimte niet nam, projecteerde ik op hem. En daarmee verdween ook mijn verliefde gevoel. Ik nam het hem onbewust kwalijk dat ik te weinig ruimte had. (…..)

In dit verhaal kwamen er nog een paar voorbeelden langs, bijvoorbeeld dat ze het gevoel had er voor hem te moeten zijn als er iets met hem was. Terwijl ze daar soms geen zin in had, omdat ze met iets anders bezig was. Zelfde verhaal… Maar het kwam allemaal weer goed en ze werd weer opnieuw verliefd. Door het goed onder ogen te zien en door zich te durven uitspreken dus. En door zichzelf trouw te blijven.

Ik vind het wel een mooi voorbeeld van wat er gebeurt als je niet op tijd naar jezelf luistert en als je gewend bent grenzen over te gaan. Voor de lieve vrede of voor de goede orde… of…. om gewaardeerd te worden misschien, omdat je het moet vanjezelf, ook al druist het tegen je eigen gevoel in.

Projectie dus… We zijn zelf degenen die vaak te ver gaan met het overschrijden van onze eigen grenzen. En waarom? Omdat we denken dat het ‘moet’? Omdat we vinden dat we ‘er moeten zijn’ voor iemand? Heel interessant hoe je dan verstrikt kan raken in een wirwar van projecties, waardoor je het niet meer helder ziet.
In dit geval speelt de vriend niet eens een rol, in de zin van dat hij bepaalde ongenoegens uit of projecteert. Dat is wat meestal wel gebeurt, dat een ander precies die rol vervult, die jou laat zien op welke punten je jezelf geweld aandoet of waar je nog een ‘onbewustheid’ in hebt. Vanuit angst of oude pijnpunten (misschien is dat hetzelfde) kunnen we bijvoorbeeld plotseling heel radicaal tegenover iemand staan. Het is handig om dan te bedenken dat je hier met ‘misleiding’ te maken hebt. De misleiding van het ego. Dat het ego zich bedreigd voelt, heeft altijd te maken met iets anders dan waar het over lijkt te gaan. Zelfontkenning, anderen teveel tegemoet willen komen, je eigen waarde niet zien of slordig met jezelf omgaan.

Je kunt natuurlijk ook ‘in’ de projecties van een ander terecht komen, maar als ze helemaal niet van jou zouden zijn, zou je daar geen last van hebben. Pas als je niet meer getriggerd wordt, ben je zelf vrij. Dus alles wat er nog wel getriggerd wordt, vraagt er om eens goed bekeken te worden. Op welk punt mag je jezelf wat meer tegemoet komen? Op welk punt mag je beter naar jezelf luisteren? Op welk punt is er nog een angst actief? Of een verantwoordelijkheidsgevoel dat ‘te groot’ is, waarmee je je juist op het terrein van een ander begeeft? Dat lijkt misschien wel heel nobel, maar ook dat kan vanuit een angst zijn (controle dus).

Blijf op je eigen stoel zitten, zorg goed voor jezelf, kijk eens goed waar je nog in vast zit, voordat het tot heftige en onnodige confrontaties komt. Die ook weer niet zo erg zijn, want altijd leerzaam en uiteindelijk bevrijdend!