The Kingdom of Heaven

“Zitten wij niet nog steeds gevangen met z’n allen?” vroeg iemand, die beweerde dat er studies waren gedaan naar het menselijk gedrag in de concentratiekampen en suggereerde dat er een bepaald plan, een georganiseerd en welbewust systeem werkzaam was, waarbij een bepaalde elite dan de touwtjes in handen had. Zulke ideeën wuif ik radicaal weg, ik ga niet mee in zulke gedachten, want als je daarin gelooft geef je dat macht, maak je jezelf tot slachtoffer en leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf. We zitten misschien wel gevangen, er is ook wel sprake van een systeem, maar dat is ontstaan in de loop tijd en daar zijn we onderdeel van. Maar waar we in gevangen zitten, zijn onze eigen beperkte ideeën, bij voorbeeld het idee dat we machteloos zijn en onze eigen situatie niet kunnen veranderen.

Natuurlijk hebben we te maken met regels en systemen, maar ondertussen is de wereld een afspiegeling van onszelf. Ook de politiek en de media lopen per definitie achter de ontwikkelingen aan, want veranderingen beginnen bij onszelf. Willen we ‘het systeem’ veranderen, dan kunnen we er beter eerst zelf eens anders naar kijken. Het is onwetendheid om te denken dat je slachtoffer bent, om anderen de schuld te geven en de strijd gaat je niet helpen, je maakt het erger, je versterkt dat waar je mee strijdt. De ‘macht’ buiten onszelf heeft macht omdat wij het zoveel macht geven.

Jezelf bevrijden is innerlijk ‘werk’. Hoeveel macht ken jij toe aan situaties, omstandigheden, anderen? Probeer te herkennen dat het een machteloos deel van jezelf is, een terrein waar je nog geen goed zicht op heb. Bijvoorbeeld: iemand wil iets van je en jij wil dat niet. Durf je ‘nee’ te zeggen? Voel je een strijd? Voel je je schuldig als je het niet doet? Cijfer je jezelf liever weg? Word je boos?
En wat nou als die ander een deel van jouzelf is, een deel vertolkt waar je je nog niet bewust van bent? Bijvoorbeeld het deel in jou dat vindt dat hij anderen tegemoet moet komen en bang is om voor zichzelf te kiezen – want dat ‘mag’ niet, voor jezelf opkomen. Dat kan, want we hebben in onszelf die tweestrijd: mag ik doen wat ik graag wil of ‘moet ik’….

Daarom heb ik het steeds over genieten, doen waar je blij van wordt, naar jezelf luisteren, je innerlijke stem, die je de weg wijst, keuzes maken, doe wat je doet met hart en ziel, niet met tegenzin. In ons hoofd zitten de bezwaren, vanuit ons eigen hoofd komen altijd alle ‘maren’. En die worden vertolkt door de buitenwereld. En soms is die strijd, de onderdrukking van wat je werkelijk wilt, wat je ziel wil, nuttig, omdat de stem in jou daardoor sterker wordt en je juist heel duidelijk maakt wat je wel en niet wil. Je zal altijd beloond worden als je naar je ziel luistert. Als je jezelf trouw bent. Als je in jezelf gelooft. Als je keuzes maakt, die het beste uit jou boven halen.
Dat is waar we nog niet zo erg op vertrouwen. Vanuit angst maken we andere keuzes. De angst dat we het niet kunnen, niet redden, niet goed doen. Keuzes vanuit angst voelen lang zo goed niet als keuzes vanuit kracht. Een mooie maatstaf om te hanteren voor jezelf: Handel ik vanuit mijn angst of vanuit mijn kracht? In onszelf zijn allerlei mechanismen werkzaam om die kracht in te dammen, omdat we er zelf bang voor zijn. Omdat we onszelf niet zien zoals we zijn. En voor het gemak projecteren we dat op de buitenwereld.

Er zijn een aantal fenomenen die daarop wijzen. Behalve dat slachtoffergevoel en schuldgevoel of ‘schuld geven’ ook jaloezie en perfectionisme. En je kunt het zo aanpakken: Ze wijzen je de weg! Waar je jaloers op bent, vertelt je wat je eigenlijk wel zou willen, maar niet doet, omdat je denkt dat het niet voor jou is weggelegd. Je denkt dat het onbereikbaar is voor jou. Het gaat over je zelfbeeld. Richt de aandacht op jezelf in plaats van op die ander en ga ermee aan de slag. Je bent jaloers omdat je het zelf niet doet, niet de sprong waagt. Als je dat wel doet, ben je niet jaloers meer.

Perfectionisme is ook een interessante, ik las het in The Artist’s Way van Julia Cameron. Perfectionisme is een verkapt excuus om het niet te doen. Het is nooit goed genoeg, angst dus. Uitstelgedrag. Nooit klaar zijn, nooit tevreden zijn, iets dat al goed is nog een kritisch bekijken en ja, de innerlijke criticus vindt altijd wel iets dat nog niet goed genoeg is. Hij belemmert de spontaniteit, de vrije stroom, het is een vijand van de creativiteit. Ik vind het een hele interessante, want ik herken ‘m. Ik heb er ook een handje van om nooit klaar te zijn of nog niet helemaal 100% tevreden of maak iets net niet af, als het gaat om mijn eigen werk.Als ik gewoon lekker bezig ben, heb ik er geen last van, dan stroomt het wel, heb ik er plezier in en gaat het makkelijk, vanzelf. Maar als ik denk klaar te zijn, dan kan het zijn dat-ie opduikt om even korte metten maken met mijn euforie. Als ik niet oplet… maar nu we dat weten, kunnen we hem de baas blijven.

Heel fijn om mezelf daar op te betrappen. Ik dacht dat het te maken had met het creëren dat altijd doorgaat, nooit klaar is, ik ben heel goed in iets nieuws beginnen, iets van de grond tillen, in gang zetten, maar ik hou niet van afronden. Ook niet van afscheid nemen. Dat kan allemaal wel wezen, maar perfectionisme speelt hierbij zeker een rol. Pas als je je daarvan bewust bent, kan je dat patroon veranderen.

Het zijn dus allemaal onbewuste delen, ego-delen. Al die stukjes ontdekken, zien, maakt je steeds meer vrij. En alles is ons daarbij behulpzaam. Vooral de buitenwereld. Die toont je je eigen onbewuste delen, het vraagt alleen wel bereidheid er zo naar te kijken. Waar je je aan ergert, vertelt je iets over jezelf.
Misschien heeft niet iedereen die drang naar vrijheid, dat vraag ik me wel eens af. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat echt zo is. Angst staat de vrijheidsdrang in de weg, dat wel, maar de ziel wil altijd vrij zijn. Lijkt mij. Nee, die is vrij. Dat is het.

En dan nu het mooiste deel van dit verhaal, iets wat ik inmiddels echt zeker weet: Als je vanuit je ziel leeft, in verbinding, vanuit je hart, dan gaat alles goed. En ja, het vraagt om moed, om lef, zeker. Maar je hoeft niet bang te zijn dat je het niet redt. Je wordt er allereerst veel sterker van, je voelt je gedragen, het hele universum werkt met je mee, want vanuit je ziel ben je verbonden met dat grote geheel, dat een en al ondersteunend is. Voedend, stimulerend, inspirerend. Misschien vraagt het je de controle los te laten (die tenslotte ook alleen maar uit angst voortkomt), maar je zal verbaasd zijn wat er voor terugkomt. Als je jezelf de ruimte geeft om te doen wat je vreugde geeft, waar je blij van wordt, waar je bloed sneller van gaat stromen, dan ontstaat er ook meer ruimte, dan openbaren zich de mogelijkheden. In alle opzichten. Ook financieel bijvoorbeeld, hoewel je dat rationeel niet kunt verklaren. Wel mag je jezelf daarvoor toestemming geven, want de overtuiging dat je alleen door ploeteren en hard werken, opoffering van je idealen en dromen, gehoorzamen en jezelf ontrouw zijn, zou kunnen bestaan, die zit diep geworteld. En dat is nou precies onze gevangenis. Waarvan we vandaag nog de deur open kunnen zetten.

Je weet wel, ‘find the Kingdom of Heaven’ eerst en de rest zal volgen. The Kingdom of Heaven, weet je waar je die kunt vinden? Daar waar je ook je vreugde vindt, waar je vrij bent, helemaal jezelf bent, waar je je geen zorgen maakt, waar je vertrouwen wacht, het is niet ver weg, het is dichtbij: In jezelf!

Lachen om onszelf

“Is het mogelijk om vriendschap te sluiten met het ego?” Die vraag werd aan Eckhart Tolle gesteld en ik vind z’n antwoord de moeite waard om te delen. Ooit heb ik het eens vergeleken met een aapje, dat je in de gaten moet houden, de baas moet zien te blijven, waar je beter mee kunt samenwerken door ‘m bijvoorbeeld opdrachten te geven, duidelijke richtlijnen, voor ‘hij’ de boel overneemt. Dat werkt, omdat je dan alert bent en ‘m tijdig herkent. Je blijft zelf ‘de baas’.

Maar wat Eckhart Tolle antwoordt, maakt het nog interessanter: Zodra je ‘hem’ herkent, is het al geen ‘ego’ meer. Als het ego in jou actief is, heb je dat niet door: “Ego impliceert dat je je er niet van bewust bent. Mensen met het grootste ego, hebben geen idee wat ‘ego’ is en zijn ook niet geïnteresseerd daar meer over te leren. Ze zien zichzelf echt niet als iemand met een groot ego. Ze kunnen het ego niet herkennen als ego.”

Maar op het moment dat je het ego herkent, is het dus niet echt het ego meer. Het kan zijn dat er nog een oud gedragspatroon of een oud gedachtenpatroon actief is. Zodra je dat ziet, herkent, treedt er al een verandering in werking. Hij noemt het voorbeeld van ‘name-dropping’ (“kijk eens hoe belangrijk ik ben, ik moet nog even de Dalai Lama bellen”), maar het kan natuurlijk net zo goed iets zijn als “Kijk eens hoe zielig ik ben” of “Kijk eens wat ik allemaal heb gedaan,” “Kijk eens hoe zwaar ik het heb…” of “Kijk eens hoe goed ik ben, wat ik allemaal niet over heb voor…” enz.. enz..

Volgende keer dat je in een zelfde soort situatie terecht komt, reageer je anders. Het moment van herkenning geeft bevrijding. Het kan zijn dat het patroon nog even voortgezet wordt, maar je wordt er niet meer totaal door in beslag genomen. Er is geen volledige identificatie meer met dat patroon. Je kunt dus in zijn optiek geen ‘vrienden worden’ met zo’n patroon, juist omdat het onbewust is, maar je kunt wel geduldig zijn met jezelf. Je hoeft het ook niet tot je vijand te maken, want alles wat je tot je vijand maakt, geef je meer macht en kracht. Ego is dus geen vriend en geen vijand. Het is iets wat jou heeft ‘overgenomen’ en je onbewust maakt. Het is een vergissing dat je het ego zou kunnen overwinnen als je er de strijd mee aangaat, want zodra je gaat vechten, ben je deel van het ego.

Compassie dus, voor de patronen die nog werkzaam zijn en waar je je niet bewust van bent, maar die dus aan het licht komen door je ‘Presence’, je aanwezigheid. Het zien is het je er bewust van worden. In plaats van jezelf dat kwalijk te nemen, wat opnieuw tot onbewustheid leidt, zeg je gewoon “O, daar heb je hem weer, ik doe het weer, dat is grappig…” en je lacht er om. Lachen is een goeie manier om jezelf te bevrijden.

Maar, zegt Eckhart, er gebeurt ook iets vreemds als je een patroon herkent en laat vallen, in eerste instantie ontstaat er leegte. Je mist iets, je voelt je kleiner, minder, omdat je vanuit ego-oogpunt jezelf niet verdedigd hebt bijvoorbeeld. Als je bij dat gevoel blijft, verdiept het zich en ontstaat er ruimte, dan kom je bij je werkelijke kracht. Je voelt geen noodzaak meer jezelf te verdedigen, om voor jezelf op te komen, je kunt het laten. Daar vind je de ware vrede, ‘true aliveness’ noemt hij het, dat is dus geen gelatenheid of passiviteit, maar werkelijke vrijheid en levendigheid, onbeïnvloedbaar door uiterlijke omstandigheden. Veroordeel jezelf dus niet, heb geduld met jezelf en weet dat je goed bezig bent door überhaupt die patronen te herkennen.

Conclusie: Laten we eens wat meer lachen om onszelf! 🙂

 

Plezier!

Een interessante opmerking van iemand naar aanleiding van een van mijn vorige blogs: “Ik denk wel dat deze wereld een terrein is waar we dingen kunnen ervaren en kunnen groeien. Een soort leerschool, waar iedereen z’n eigen niveau en bewustzijn heeft en tot eigen ontwikkeling mag komen. Dat wil zeggen dat er mensen zijn die ‘alleen’ doen aan joy-living (variatie op joy-riding) maar dat er ook zijn die er meer uit willen halen. En alles is goed.”

“Er plezier in hebben, genieten, optimaal genieten, dat is juist alles eruit halen!” reageerde ik meteen. Volgens mij is het een misverstand dat diepgang iets te maken heeft met zwaarte, lijden of moeilijk. Al die zwaarte en ballast los kunnen laten en vrijheid en plezier voelen, dat is eruit halen wat erin zit. Dat heeft niets met oppervlakkigheid te maken, integendeel. Je bent optimaal aanwezig in het moment, het is optimaal leven. “Joy” ofwel plezier is niet hetzelfde ‘leeg’ of ‘zinloos’ of ‘dom’ of ‘onachtzaam’ of wat er zoal niet meer aan oordelen over bestaat. Misschien is het wel een calvinistische  erfenis dat we plezier afkeuren. De mens moest zwoegen tenslotte en voor de lol leven was uit den boze, nietwaar? Een ander misverstand is dat je niet voor ‘je eigen plezier’ mag leven of kiezen. Zouden we met z’n allen moeten lijden omdat anderen op de wereld ook lijden? We doen dat wel, mee-lijden, maar zou het helpen? Zou het niet meer helpen als we de ‘lijdende mens’ wat op konden vrolijken en kunnen laten meegenieten? Van onze vrijheid bijvoorbeeld? Plezier is niet egoïstisch, dat is ons wijsgemaakt en onbewust geloven we daar misschien nog in, maar juist dat schuldgevoel zit ons in de weg. Weg ermee. Een genietend mens stimuleert anderen, laat ook anderen automatisch delen in de schoonheid en overvloed. Het is liefde, zou je kunnen zeggen. Pure liefde is toch genieten? Meer dan dat kan je niet uit het leven halen, maar je bent er nooit klaar mee, want het is oneindig. Daarin ligt de oneindigheid. En de vrijheid trouwens. Vrijheid is wat je nodig hebt om te kunnen genieten en om liefde te ervaren, diep in jezelf en voor alles. En van hieruit creëer je de mooiste wereld, voor jezelf en voor anderen.

Dus… geef jezelf vooral toestemming om al die zwaarte los te laten. Om zonder enig schuldgevoel te genieten. Geef jezelf de vrijheid om te ervaren hoe het is, want deze vreugde is levenskracht, levenslust!

Genieten!

Je bent niet op aarde omdat je iets moet veranderen of omdat je nog iets moet rechtzetten, omdat je de wereld moet ‘verbeteren’, las ik gisteren. Oei, voor hoeveel mensen is dat niet een overtuiging, dat ze iets te doen hebben, dat ze een taak hebben of een missie?

Sommigen zijn ongelukkig, omdat ze niet weten wat hun missie is, anderen omdat ze het gevoel hebben dat ze een taak hebben, maar het lukt niet, ze ‘moeten’ iets… iets is de bedoeling… Weer anderen zijn zo fanatiek bezig de rest van de wereld te vertellen hoe het allemaal moet, dat ze uit het oog hebben verloren dat het er echt niet om gaat dat je anderen verandert.

Maar help, wat dan? Stort je wereld in als je geen voorname taak hebt? Is het je drijfveer, je gevecht en je bestaansrecht? Er ‘moet’ van alles gebeuren?

Relax en geniet. Het leven hoeft geen gevecht te zijn. Jij bent hier niet om anderen ergens van te overtuigen, evenmin als die anderen jou zouden moeten vertellen wat je moet doen en laten. Je weet dat zelf. In jezelf kan je eenheid en heelheid bereiken, steeds opnieuw.

Het is niet zo dat het een moment is, een punt dat je bereikt waarna het zo blijft. Het leven is continue beweging, het zijn golven, steeds opnieuw vind je de balans terug. Steeds opnieuw zijn er uitdagingen, temidden waarvan we weer die balans terug kunnen vinden door dicht bij onszelf te blijven. Af en toe laten we ons er door meesleuren, raken we uit balans, maar de balans wil zichzelf steeds herstellen. Dat is een natuurlijk gegeven. Als we ons er niet mee zouden bemoeien, als we dat zouden kunnen, al onze oordelen en gedachten ergens over opzij zouden kunnen zetten, zou het zich razendsnel herstellen. Want niets dat niet werkelijk is, geen liefde is, houdt zichzelf in stand. Het verdwijnt vanzelf.  Wij creëren het, soms creëren we gedrochten, maar we hebben het vermogen die van het ene op het andere moment te laten verdampen. Zoals eenden, die na een gevecht hun vleugels afschudden en rustig verder zwemmen, zonder er verder een heel verhaal van te maken. (Eckhart Tolle)

Het geeft niet dat wij er wel hele verhalen van maken, dat is het spel. Maar zodra we het beseffen, dat die verhalen maken dat bepaalde situaties in stand blijven, dan kunnen we ook andere verhalen maken. En dan wordt het leuk. Als we ontdekken dat we kunnen creëren en dat we vanuit liefde zoveel moois en plezierigs creëren, dat we daarvan mogen genieten, dat we anderen daarin automatisch laten delen als we zelf die liefde en vreugde voelen, zonder enig moeten, geheel vrij… zonder angst.

Leven zonder angst, dat is de uitdaging. Zonder de angst is er geen gevecht. Angst, zou je kunnen zeggen, zijn donkere delen, die opgevuld willen worden met het licht van de liefde. Je ‘taak’ als je het zo wilt noemen, is ontdekken wie je zelf bent en daar vooral niet bang voor zijn. Er is niets om bang voor te zijn. Daar kom je achter als je jezelf ontdekt. Dus wat is het doel van het leven? Leven in vreugde, in liefde, in vrijheid. Genieten!

Dat vraagt in de eerste plaats om zelfliefde. Vanuit zelfliefde kan je alles liefhebben. Kan je de eenheid voelen, zijn. Hoe je dat doet? Stem af op de liefde, op de eenheid, laat de liefde toe, voel het. ‘Bestel’ het als het ware, geef het jezelf door je af te stemmen op die bron van liefde en vreugde, die in jezelf ligt en die niets anders wil dan je overspoelen, vullen met vreugde, het enige dat wij te doen hebben, is het toelaten. Ons daarvoor open stellen. Ons er aan overgeven… en gewoon genieten!

Afstemming

“Een mens komt niet tot spiritualiteit door een bepaalde godsdienst te volgen, spiritualiteit is een zaak van de afstemming van de ziel”
Inayat Khan

Dit is zo waar. Niet alleen hoeven we geen Godsdienst te volgen, maar ook geen andere leringen, stromingen, regels en vormen. Afstemming op je eigen ziel, daar gaat het om. Dat ben je al, afgestemd op je ziel, misschien niet altijd bewust, maar je kunt je bewust afstemmen op je ziel. Of op je ware zelf, hoe je het wilt noemen. Ik noem het geen ‘hogere zelf’ meer, want hoger en lager is ook zo’n concept, waarmee we onderscheid  maken.  Net als hemel en aarde, donker en licht, goed en kwaad, juist al dat onderscheid leidt tot de dualiteit, waardoor we maar blijven zoeken naar iets anders dan wat er nu is, terwijl het er al is.

Afstemmen op je zelf, hoe doe je dat? Door stil te worden, te voelen, eenheid te ervaren, het is een groeiproces, je ervaart het vanzelf. Ik geloof dat je er niet zoveel aan kan doen, behalve het laten gebeuren en ervaren. Maar waar je wel iets in kan doen, is bepalen waar je je op afstemt. Op dat punt hebben we wel degelijk een keuze. En dat is iets dat je kunt leren en oefenen. Daarom is mijn ‘boodschap’ ook regelmatig dat je kunt kiezen. Dat je kunt kiezen waar je de aandacht op richt, maar ook waar je je op afstemt. Dat punt, dat je een keuze kunt maken, is de schakel. Bewustwording van het feit dat je kunt kiezen. Sommigen zeggen dat ook dat allemaal ‘vanzelf’ gebeurt, dat we ook daarover niks zelf te zeggen hebben, maar in mijn optiek is het juist die keuze waar het over gaat. En dat is iets dat je kunt ontdekken, in jezelf. Misschien is het handig om het te weten, vandaar dat ik het graag deel. Het leven wordt er eenvoudiger en prettiger van, als je het weet.

Als je niet oplet, kom je regelmatig in een onbewuste toestand terecht, die je bewust kunt omvormen. Zodra je je ervan bewust bent dat je bijvoorbeeld jezelf tekort doet door te denken ‘het gaat niet goed’ of ‘ik voel me niet lekker’ of iets in die richting, weet je dat je het kan ombuigen. Door je af te stemmen op iets anders, op je wel goed voelen of op vertrouwen, op vreugde of op kracht. Dat ligt allemaal in je bereik. Het is maar net waar je je mee identificeert. Dus daar ligt een keuze. Lijkt mij…

Elk idee over jezelf kan je loslaten en als je het laat… als je dat kan zien, dan ben je er al. O, ik zit nu weer in de modus van ‘zielig doen’ of ‘klagen’, je hoeft het alleen maar waar te nemen en wellicht kan je er dan om lachen. Sommige mensen identificeren zich zo sterk met hun lijden, dat ze dat niet willen horen. Maar als je daar doorheen kunt kijken, houdt het geen stand meer. Soms wordt mij verweten dan niet erg medelevend te zijn, maar wat ik in feite onbewust doe is dat geen bestaansrecht geven, dat niet bevestigen, niet meegaan in dat drama, er geen aandacht aan besteden. Meer hoef ik niet te doen, maar ik hoef me er ook niet door te laten vangen. Vroeger wilde ik alles altijd oplossen, maar zelfs dat hoeft niet. Het verdwijnt vanzelf als je er doorheen prikt. Mocht je ook met zulke situaties te maken hebben (wie niet?) weet dan dat je iemand meer helpt door zijn of haar ware zelf te zien dan door hem of haar te bevestigen in z’n zieligheid of slachtofferschap. En…. dat geldt in de eerste plaats voor jezelf!

Ga eens op die andere stoel zitten. Die zetel van wie je werkelijk bent (ook al realiseer je je dat misschien nog niet). Op die zetel heb je alles tot je beschikking, alle ingrediënten – zelfs specerijen die je nog niet kent! – om een overweldigende, overvloedige, rijke en voedzame maaltijd te bereiden. (Om even in de beeldspraak van de engelenboodschap van Anna te spreken, zie hier) Dus: Wat is het dat je wenst? Hoewel wensen zelfs niet het goede woord is, want daarmee zeggen we in feite dat het er nu niet is. Het is er wel, hooguit nog niet in onze beleving. Er op afstemmen betekent dat je het ervaart, voelt, weet dat ‘het’ er is. Afstemmen op je ware zelf betekent dus verruiming van je perspectief, uit alle beperkende identificaties stappen, de onbeperkte mogelijkheden ontdekken die in je liggen. Is dat geen feest?

 

 

 

Bergen verzetten

“Als je iets wilt bereiken, moet je hard werken,” zei laatst iemand tegen me. Ook hoor je regelmatig mensen zeggen dat het geheim van ‘succesvol zijn’ gewoon ‘hard werken’ is. Hoewel ik een hele harde werker ben en bergen kan verzetten, ben ik het daar niet mee eens. Uit ervaring weet ik inmiddels dat het meer gaat om je aandacht en energie aan de juiste dingen besteden, selecteren, keuzes maken, focussen en er vooral geen gevecht van maken. Heel veel energie gaat verloren aan strijd, overbodigheden, irritaties, door de bomen het bos niet meer zien en daardoor veel tijd besteden aan kleinigheden, die niet eens nodig zouden zijn als je gericht was gebleven op je doel. En daarbij wil ik ook benadrukken dat als je lekker bezig bent en ‘in the flow’ zit, het helemaal niet voelt als werken. Je hoeft helemaal niet zo’n groot verschil te maken tussen werken (zwoegen) en lekker bezig zijn. Als je doet wat bij je past, je talenten optimaal benut, je eigen koers volgt, dan krijg je vleugels en het is slechts een overtuiging dat dat een heel gezwoeg  moet zijn, we denken dat… omdat dat ons jarenlang ingepeperd is. Alsof je niet succesvol mag zijn als het geen bloed, zweet en tranen heeft gekost.

De meest succesvolle mensen hebben een sterke passie en ze konden niet anders dan daar gehoor aan geven. Van binnenuit weten ze wat ze te doen hebben en doen dat ook. Als je het gevoel hebt dat het een strijd met de wereld is, die je te voeren hebt om je ‘doel’ te bereiken, dan vergis je je. Het is de strijd in jezelf.

Voor velen is die strijd een motor, wat heel begrijpelijk is, want het is natuurlijk waar dat wanneer je heel duidelijk ziet wat je niet wilt (denk aan onrecht, milieuvervuiling of uitbuiting) je een innerlijke drang voelt om op te komen voor het tegenovergestelde. Iets in jou wordt geraakt, je voelt je geroepen om iets recht te zetten, ergens voor te gaan vechten. Ja. Zo werkt het ook, er wordt iets in je wakker geroepen. Daardoor weet je waar je passie ligt, misschien ook wat je doel is. Maar het doel zou niet zozeer moeten zijn dat je iets bestrijdt, ergens tegen vecht, het doel is het opbouwen van iets nieuws. Werken, of liever gezegd ‘bouwen’ aan het alternatief.

En dat is de volgende stap. Daar zijn we nu aan toe met z’n allen (hoop ik, dus zeg ik): Investeren in een mooie, schone, eerlijke, gezonde, stralende wereld in de toekomst, vraagt om focus. Het oude achter ons laten, dat houdt vanzelf op te bestaan als wij het niet blijven voeden en blijven bevestigen (door er het gevecht mee aan te gaan, door ons ertegen te verzetten!). We hoeven nergens mee af te rekenen, strijd versterkt alleen de tegenstellingen maar, dus ook de oorlog, ook de vervuiling, ook de oneerlijke verdeling van geld op de wereld. Wees slimmer dan dat. Ik reik het je aan, hier ligt je power, wees je ervan bewust.

Als je een berg beklimt en je komt een dikke kei tegen op je pad, dan kan je twee dingen doen: Je stopt, kijkt naar die kei en klaagt, schopt ertegenaan en verwijt hem dat ie op je pad ligt. Je gaat terug, roept er anderen bij: Kijk dan die kei! Ja, roepen de anderen, kijk, daar ook, en daar ook. Al die keien, we hebben recht op een schoon pad, weg ermee. We organiseren een demonstratie. De keien, ze krijgen er lucht van en worden bang. Help, wij mogen er niet meer zijn. Daar moeten we tegen protesteren. Zij verzamelen zich, samen sterk, weet je wat? We maken een samen een muur. We laten ons niet klein krijgen! En zo ontstaat een patstelling. Het probleem is een onoverkomelijke barrière geworden. Door de aandacht. En iedereen is vergeten naar de top te kijken, die in zicht was. Maar nu niet meer, de keien hebben het zicht op de top ontnomen door zich samen te voegen. En dat terwijl je ook gewoon over die kei heen had kunnen klauteren. Waarom deed je dat niet?

Wil je die top, de vrijheid, wel bereiken? Of bevalt het je wel, al die obstakels onderweg? Zo goed, dat je er graag meer van wilt? That’s the question….

Bevrijd jezelf

Als de angst overheerst kan je niet helder zien. In feite kun je het beschouwen als een blikvernauwer, je zicht wordt beperkt door angst. Het lastige is dat mensen dat zelf niet in de gaten hebben. Want ze kijken naar buiten – juist door die angst – en zijn alert op wat er van buitenaf aan ‘gevaar’ dreigt. Kritiek van anderen? Commentaar? Ze verkeren voortdurend in de verdedigingsmodus en zijn voorbereid, sabelen een ander alvast omver voordat diegene hen kan raken. Ik overdrijf, maar dat is om het simpel te maken.

Iemand die leeft vanuit deze angst of onzekerheid, zo kan je het ook noemen, gaat niet naar binnen keren om te ontdekken wat daar leeft. Hij (of zij) heeft alles geprojecteerd op de buitenwereld, zonder dat door te hebben. Hij is alert en wijst anderen op z’n fouten, springt erbovenop. Als een ander iets verkeerd doet, ben jij beter… je hebt jezelf gered. Als een ander de schuld heeft, heb jij het niet. De angst is dus om iets fout te doen en de schuld te krijgen. Niet goed genoeg te zijn. Er is een continue rechtvaardiging nodig om er te mogen zijn en goed genoeg bevonden te worden, erkenning te krijgen. Het vervelende is alleen, het is nooit goed genoeg.

En zo zien ‘we’ de wereld buiten ons als gevaar. Als deze persoon naar binnen gaat kijken, is dat een regelrechte ramp, aangezien hij of zij alleen maar kritisch kijkt, hij zal dus zichzelf afkeuren en dat is waar hij nou net zo bang voor is. Daarom doet hij dat niet. Daarom projecteert hij en verdraait feiten en is zeer behendig in het zo draaien dat anderen het altijd gedaan hebben en hijzelf buiten schot blijft. En zo doen we onszelf en de ander onrecht, door die beperkte blik. We zien niet wie we zelf zijn, dat het al goed is. We zien de ander ook niet, slechts vanuit ons beperkte perspectief. En juist daardoor geven we veel macht aan anderen, precies waar we zo bang voor zijn.

Angst is onwetendheid. Geen goed zicht op jezelf en geen goed zicht op de ander en al helemaal geen zicht op ‘dat wat is’, dat wat er altijd is en wat je gerust zou kunnen stellen. Als je het niet kan zien, kan het er niet zijn voor je, terwijl het er wel is en staat te trappelen voor je deur tot jij opendoet. Het toelaat. De controle loslaat. De angst opzij zet.

Vanuit angst geef je macht aan de buitenwereld. Aan een ander. Terwijl alles in jezelf ligt, ook de goedkeuring die je zoekt. Alles wat je zoekt. Maar zolang je bestaansrecht blijft geven aan dat buiten jezelf, waar je bang voor bent, kan je dat niet ontdekken. Als je echter niet inziet dat dat angst is, hoe kan je dan de omslag maken? Je zal eerst die angst in jezelf aan moeten kijken. Aankijken, geen bestaansrecht geven en niet in stand houden, maar gewoon inzien dat die factor die jou gevangen houdt angst is. Als je dat onder ogen durft te zien, is ie niet meer van jou. Dan kan je zien dat het iets is dat jou regeert, maar dat jij dat niet bent. Dan komt er licht in de duisternis, verruimt je blik en ga je de grotere waarheid pas zien.

Durf in de spiegel te kijken, durf te zien dat alles een spiegel is. Want dat is niet iets om bang voor te zijn. Zodra je angst verdwijnt, ben je er vrij van en vertoont dat waar je bang voor bent (onbewust, ongemerkt) ook niet meer steeds in je blikveld. Durf het aan te gaan en bevrijd jezelf. Weet je niet waar je moet beginnen? Nou, het is simpel: Wat houd je bezig, wat probeer je onder controle te krijgen, waar doe je zoveel moeite voor? In de antwoorden op die vragen vind je het antwoord.

Doe minder moeite en bereik meer. Want alles wat je in jezelf (terug) vindt, verandert je leven meer dan alle moeite die je doet om iets te bereiken.

Boeiende concepten

Wij mensen maken alles zo ingewikkeld, we komen vast te zitten in onze zelf gecreëerde concepten. Alle concepten zijn maar concepten. We zijn op zoek naar de Waarheid, terwijl die al in ons ligt. We lezen boeken, we volgen cursussen, we leren, we geloven, we moeten zus en zo, we jagen kennis na, we zoeken buiten onszelf naar dat wat zich allang in ons bevindt. We zijn het zelf.

Laat alle concepten los, betwijfel alles. Laat gaan al die overtuigingen, vooral alles wat zo nodig moet en je ontdekt de waarheid in jezelf. Het is er al. Alles is er al. Je bent het.

Er zijn een paar concepten, die zo diep geworteld zijn en die we geloven, die ons zo beperken, ongelukkig maken en angst aanjagen, dat we ze maar eens zullen doorbreken. Het hele concept hemel en aarde bijvoorbeeld, alsof er een ‘daar’ is en een ‘hier’. Het hele idee dat we iets moeten bereiken om ergens te komen, in de hemel bijvoorbeeld… Het idee dat we niet goed genoeg zijn zoals we zijn. Het hele idee dat iets bereikt zou moeten worden, dat we dus nog niet goed genoeg zijn zoals we zijn, daar hebben we onder te lijden als mens. Het is ons wijs gemaakt, we geloven het, we ervaren het zo, alsof dat wat buiten ons is niet ook is wat in ons is. Het idee dat God buiten ons is en niet in ons. Ver weg en onbereikbaar. Of we geloven helemaal niet in God, ook een concept tenslotte, maar daarmee hebben we net zo goed iets overboord gegooid en ook dat beperkt, we ontkennen onszelf, de diepere dimensies in onszelf. Die er toch wel zijn, want hoe zouden ze er ooit niet kunnen zijn als alles er is? Hoe je het noemt maakt niet uit, het doet er niet toe. Maar we zoeken de weg, terwijl we geen weg nodig hebben. Want het is er al.

Het concept leven en dood, wij hebben er onderscheid in gemaakt, maar is dat er wel? We denken dat ‘dood’ is dat je niet meer bestaat of we denken dat je dan ‘ergens anders’ bent, maar ga eens onderzoeken: Waar ben je nu? Waar ben je echt? Als je thuis bent of op reis, dan lijkt het alsof je op een andere plek bent en je beleeft misschien hele andere dingen, maar dat zijn allemaal ervaringen. De essentie van jou is er altijd, die is ook nu nog hetzelfde als vroeger. Waar is dat dan? Het heeft niks met tijd en plaats te maken. Allemaal concepten.

Zolang we iets geloven, leven we in die illusie, terwijl tegelijkertijd die waarheid van wie we werkelijk zijn ook bestaat, of we dat nou zien of niet. En er komt altijd een moment dat je jezelf weer terug vindt, dat je dat weer ontdekt. Het maakt niet uit wanneer, je hoeft er niet heel veel moeite voor te doen, integendeel. Je denkt misschien dat dat pas ervaren kan worden als je dood bent, maar dat is geen voorwaarde. Want er is geen verschil, geen afstand, geen hemel ver weg en al helemaal geen hel. Stel nou dat je iets als ‘hel’ ervaart, weet dan dat je dat concept los kan laten. Alle concepten houden je gevangen. Het is je eigen beperking. Als je er geen oordeel over hebt, ben je er vrij van. Boei je niet, boei je er niet aan en het is er niet. Boeiend hè?

De rechter hersenhelft

Annine noemt het ‘het Moederland’, zij was op zoek naar het moederland. Een samenleving gebaseerd op moederlijke waarden, het leven gevende, voedende, koesterende. Het levert mensen op die meer in evenwicht zijn, vreedzaam zijn, omdat zij zich veilig voelen. Het hormoon oxyticine, dat vrijkomt bij positieve aanraking, knuffelen, borstvoeding, aanraken en vrijen, wordt ook wel het gelukshormoon genoemd, het geeft een gevoel van vertrouwen en verbondenheid.

Het moederlijke aspect, vroeger als heilig beschouwd, omdat er nieuw leven geboren werd vanuit de vrouw, zielen van voorouders die opnieuw geboren werden, is later weggeredeneerd door filosofen en zoals we allemaal wel weten is die rol van de vrouw ook in de verschillende godsdiensten meer als ‘functioneel’, minderwaardig en dienstbaar beschouwd. Niet door Mohammed en Rumi bijvoorbeeld, die noemen het expliciet: De moeder moet vereerd worden, want zij geeft je het leven. Toch zien we in de hele wereld een degradatie van de vrouw en met name van het vermogen te communiceren met de onzichtbare wereld: voorouders, de natuur, dieren. Ook healing, natuurlijke genezing hoort daarbij. Er ontstond een yin-yang disbalans, een disbalans tussen de linker- en de rechthersenhelft. De Yin-aspecten delfden het onderspit, de linkerhersenhelft ging overheersen. Dat gaat dus niet alleen over mannen en vrouwen, maar over het evenwicht in onszelf. Het evenwicht tussen hart en hoofd.

Voor de duidelijkheid: De rechterhersenhelft is onze creatieve kant, de speelse, spontane, vrij associerende, beeldende, intuïtieve, maar ook de naar binnen-gerichte kant. Links is het logische, gestructureerde, analytische, naar buiten toe gerichte, maar hier vinden we ook het dwingende, controlerende, en als het geheel uit balans is het gewelddadige aspect. Iedereen kan begrijpen dat evenwicht tussen de twee hersenhelften ons in balans brengt, gelukkiger maakt. Het gaat dus niet over mannen of vrouwen, maar over ons allemaal. Evenwicht brengt eenheid, verbondenheid. De afgelopen eeuwen heeft het ego-bewustzijn zich sterk ontwikkeld, van daaruit is het dualisme ontstaan, afgescheidenheid. Jij en ik, in plaats van wij.

Maar, we zitten nu in een nieuwe fase, we zijn aan het terugvinden wat we verloren hebben, we zijn de balans weer aan het herstellen. In onszelf en in de wereld. Het interessante is dat het niet los staat van onszelf, wat er in de wereld gebeurt. Hoeveel commentaar en kritiek hebben we niet op alles wat er gebeurt om ons heen? Of op wat er is gebeurd in de geschiedenis? In hoeverre voelen we ons slachtoffer van de omstandigheden? Hoeveel onrecht is ‘ons’ niet aangedaan? Of wordt anderen aangedaan? Of de natuur en de dieren aangedaan? Natuurlijk voelen we ons slachtoffer van die sterke machten, het systeem, het geldsysteem bijvoorbeeld, maar ook van wereldmachten, multinationals en overheden of misschien van bepaalde mensen in ons leven, partners, ouders, bazen. Voelen we ons onderdrukt, gekleineerd, onderschat, onder de voet gelopen, ontkend, in het nauw gedreven?

Tegelijkertijd hebben we te maken met een deel in onszelf dat onderdrukt is, dat is het deel dat terug wil komen, in volle glorie. Het wil erkenning, gehoord worden, vrij zijn, blij zijn, in ere hersteld worden. Daarom is ‘de strijd’ van de wereld in onszelf. En daarom kunnen we zelf iets doen aan het herstel van de balans. Want wie in vrede leeft, in evenwicht, wie in zichzelf de balans weet te herstellen, heeft weer toegang tot het vermogen te creëren, vanuit vreugde, vanuit het hart. Wie in zijn hart aanwezig weet te blijven, ontmantelt de strijd en creëert vrede.

Universeel gezien kan het niet anders dan dat er altijd evenwicht is. Dus na een periode van onrust en oorlog, zal het evenwicht zich altijd herstellen. De balans wil zich herstellen. Want we kunnen wel lange tijd gedacht hebben dat wij sterker waren dan de natuur en de natuur naar onze hand konden zetten, maar dat is niet waar. Wij zijn deel van de natuur. De natuur kent cycli, het leven kent cycli, de mens ook.

Wat wil ik hiermee zeggen? Hoe meer geweld en drama, hoe sterker de roep om vrede. Dat is denk ik wat we allemaal voelen. Vanuit wat we niet willen wordt de wens geboren, gaan we zoeken naar mogelijkheden en werken aan iets nieuws. Misschien is er dan eerst een fase van verzet, afzetten tegen, strijd, misschien is dat het begin van de grote transformatie, hoort dat bij het zoeken naar een nieuw evenwicht. Maar de volgende fase is dat we ons focussen op de beste uitkomst. Als we de vrede in onszelf hersteld hebben, zijn we in staat vrede te creëren. Vanuit het hart is creëren eenvoudig, het gaat als vanzelf. Dus we zijn niet machteloos, we hebben de mogelijkheden in onszelf liggen. Probeer het eens, stem eens af op de vrede in jezelf, op de vrijheid, de natuur, kleuren, geuren, wees speels en geniet. En zie eens wat er dan gebeurt…

Innerlijke techniek is de sleutel

Zo, ik ga jullie eens vertellen over het giga-project waar ik mee bezig ben. Hoe zal ik het noemen? Het Matriarchaat, ik heb het er al vaker over gehad. Annine van der Meer, die ‘de vrouwelijke kant van God’ bestudeerd heeft en de Venus-kunst in kaart heeft gebracht, teneinde aan te kunnen tonen dat er voor de patriarchale tijd van de afgelopen 5/6000 jaar miljoenen jaren een vreedzame wereld bestond, zonder oorlogen, zonder geweld, gebaseerd op moederlijke waarden en principes als delen en voeden en zorgen voor elkaar, in evenwicht met de natuur, met respect voor al het leven en vooral het levengevende (de moeder dus), vroeg mij om haar basiscursus te verfilmen. Dat werd een aardige klus. Zeer boeiend, heel veel interessante informatie, maar wat vooral de bedoeling is van deze verfilming is dat het mensen ‘empowered’. En zo werkt dat ook, als je weet hoe het ooit was, als je weet hoe het anders kan, als je voelt dat dat klopt (want ergens in onszelf hebben we allemaal deze oerbasis), dan versterkt dat je. Voor mij vielen veel puzzelstukjes in elkaar en hoewel je kunt zien aan Happy View dat we al behoorlijk op deze lijn zitten, zijn een paar zaken me duidelijk geworden, die dat eerder nog niet waren. We zijn allemaal enorm beïnvloed door het wereldbeeld dat de afgelopen eeuwen over ons heen werd uitgestort.

De oercultuur was matriarchaal, egalitair. Gelijkwaardig. Ons beeld van een matriarchaat is vaak patriarchaal bepaald. Ons beeld van de geschiedenis, dat wat we op school geleerd hebben is ook patriarchaal beïnvloed. En wat vooral grote impact heeft gehad is de ontwikkeling van de Godsdienst. En daar hebben we nog steeds last van, omdat we het niet weten. Zelfs mensen die zich al aardig vrijgemaakt hebben, ook mensen die al behoorlijk spiritueel onderlegd zijn.

Dat spirituele was de normaalste zaak van de wereld in deze oerculturen. Zoals je dat bij inheemse volkeren nog steeds ziet trouwens. Zij hebben – als ze niet teveel onder druk zijn komen te staan van invloeden van buitenaf – nog weten te bewaren wat in de rest van de wereld het onderspit heeft gedolven. Een van de meest opvallende en essentiële verschillen is dat de voorouders vereerd werden. Dood en nieuw leven hoorden bij elkaar, er was helemaal geen angst voor de dood, er was communicatie met voorouders en die verering was niet zoals het later werd: Een God of Godin ver weg in de hemel. Dit is wat later pas is ontstaan. Het idee dat God ver weg was,  het werd ook een man en hij was streng. De dualiteit onstond hier. Ook de dualiteit tussen donker en licht. Dat is interessant, want wij hebben het nog steeds over donker en licht, alsof het licht bereikt moet worden en het donker slecht is. Vroeger werd in grotten gesjamaniseerd, dat was een vorm van channeling. Het donker van de grot was juist een heilige plek. Ook moeder aarde was heilig. De innerlijke technieken waren de sleutel voor een vreedzaam en voedend, beschermd en overvloedig leven. En dat is het nog steeds. Alleen zijn we dat vergeten, hoewel veel mensen wakker beginnen te worden.

Alles wat als eng en gevaarlijk wordt betiteld, des duivels genoemd werd, heeft tot een enorme innerlijke armoede geleid. Maar het tij is nu aan het keren, deze periode van dualiteit heeft z’n langste tijd gehad. Ik zal jullie er later vast en zeker meer over vertellen, maar voor nu is dit dus wat ik je wil meegeven: Onderschat het niet, die innerlijke techniek is de sleutel!