Je goed voelen over jezelf

Je goed voelen over jezelf, dat is belangrijk. Je goed voelen is van belang omdat alles dan makkelijker, soepeler, moeiteloos gaat. Je hoeft je niet druk te maken, je voelt vanzelf vertrouwen en juist daardoor valt alles wel op z’n plek. En je goed voelen hangt helemaal samen met je goed voelen over jezelf.

Als je jezelf niet afwijst voor wat je voelt, als je jezelf toestaat om te voelen wat je voelt, wat het ook is, dan ben je er voor jezelf. Je gevoel spreekt altijd de waarheid. We hoeven het niet te beredeneren of te verklaren, we hoeven er geen excuus voor te hebben, het niet uit te leggen. Je gevoel wijst je de weg. Emoties ook. Als je ze helemaal accepteert en er helemaal laat zijn, dan transformeren ze. Er breekt als het ware licht in door. Daarvoor heb je het niet nodig dat anderen jou begrijpen, ook niet dat ze naar je luisteren of je drama beamen. Nee, dat is het juist niet. Daarmee ga je weg van de kern. Geef er gewoon zelf ruimte aan, doe het met jezelf en ontdek hoe het werkt. Het geeft je ruimte. En inzicht.

Daarna zie je bijvoorbeeld in dat die bepaalde emotie je iets te vertellen had. Bijvoorbeeld dat je duidelijker mag en kan zijn in wat jij wel en niet wilt. En dan ga je de aandacht richten op wat je wel wilt en hoe. Je bepaalt als het ware nieuwe kaders voor jezelf, want je zorgt goed voor jezelf. En daarmee zorg je echt, heus, vanzelf ook goed voor anderen. Die zijn namelijk ook gebaat bij duidelijkheid.

Op een of andere manier zie ik een verband tussen de persoonlijke processen waar mensen op dit moment doorheen gaan, het intensieve project waar ik mee bezig ben dat ik ‘Matriarchaat’ noem, maar gaat over het herstel van de balans, het evenwicht tussen yin en yang, het mannelijke en het vrouwelijke, denken en voelen. Tegenover het rennen, haasten, moeten, zorgen maken en het daarbij behorende tekort staat stilte, rust en in de diepte van jezelf weer vrede vinden. En in die vrede vind je alles, ook de overvloed. In alle opzichten: liefde, gezondheid, rijkdom. Het is zo, leg dat maar eens uit…. Het heeft te maken met de waarde. Alles krijgt meerwaarde. Het leven, alles wat je doet en alles wat er al is. Je verhoogt de kwaliteit. De kwaliteit van Zijn.

Zo verruimen we onszelf en doordat we meer ruimte ervaren en voelen, is er ook meer ruimte. Ruimte is het tegenovergestelde van tekort. Je goed voelen betekent dat je ruimte voelt. In je hoofd, maar ook lichamelijk. Je komt dieper in het moment, in je eigen Zijn.

Don’t worry. Het proces gaat vanzelf als je je niet verzet. En daar horen af en toe misschien even wat heftige momenten bij, maar dat heeft te maken met verzet. Als je je niet verzet en alles – vooral elk gevoel – er laat zijn, geef je het de kans zichzelf allemaal te regelen. We zijn onszelf aan het vrijmaken uit het keurslijf. Dat jasje past niet meer.

Ik kwam vanmorgen zo’n mooi bericht tegen van Bentinho, het sluit hier wel op aan. Stop met strijden. En vooral ook met dat schuldgevoel, zou ik er aan toe willen voegen. Dat schuldgevoel naar jezelf ook, neem het jezelf niet kwalijk, maar wees ook niet langer slachtoffer. Sta op in je eigen kracht. Heb jezelf lief.

Bentinho: “Honestly, ladies – for your own well-being’s sake – I wish you could beat yourselves to your own race to take back the feminine power by no longer trying to. The battle to reclaim your independence is based on the masculine suppression to begin with. The longer you try to win this war the longer you keep yourself slave to its illusion. You don’t need to take back anything; you never lost your beauty, power or independence. So don’t waste your precious energy.

Just relax, trust in life, don’t stand up for yourself “against” someone else any longer, just start living passionately in love and radiance and let the guys who are not out to hurt you not suffer for the old generation of blokes that out of ignorance suppressed your grandmothers 60 years ago. (Rare cases excluded – present day domestic violence etc.)

Don’t bring the previous generation into the next please. Embrace your true power by not having to prove it any longer, for as long as you feel you have to prove it to anyone you’re still not believing you are powerful enough simply being who you are.

The true feminine is the embodiment of flow, radiance and surrender. Her strength lies in her inner confidence and her connection with trust and faith itself. You’re not making life better for anyone trying to stand up against the masculine, or the past. Just be the feminine, be god, be you. Period. Unless you’re truly not the feminine type (we’re all a mixture anyway), regardless, just be who you are and stop fearing the loss of your independence. Find your true power in being you.

You are loved by Existence, and there is a whole new generation of conscious dudes out there who are wanting to embrace the beauty of your natural feminine nature. Let go of the past, for the sake of your own alignment and the ease of your present-day relationships.

Take back your power by realizing you had never lost it to anyone in the first place. You are originally independent and powerful; male or female. Just be spirit in human form and find your freedom in that ease and simplicity.

Stop tiring your body out trying to prove something to someone and let your beauty shine free of defense. Be an example of a next-generation, integrated female radiator.

All my love,
Bentinho”

Keuzes

Normaal gesproken zou ik haar niet spreken, deze vrouw. Want ze werkt 60-90 uur per week op een plek waar ik nooit kom en heeft twee kleine kinderen, van 1 en 4 jaar. Hoe het haar is gelukt een gaatje vrij te maken om op deze verjaardag te komen, weet ik niet, maar het gesprek ging over keuzes maken. Althans, bij nader inzien ging het daarover vanuit mijn perspectief. Vanuit haar perspectief ging het over het altijd te druk hebben, geen tijd hebben en zich schuldig voelen. En over oppasproblemen en voorscholen (die er niet zijn voor de werkende ouder).  Ontsteld hoorde ik aan dat ze haar kinderen ’s morgens een kwartiertje zag en ’s avonds een half uurtje. En dat ze voor zichzelf koos door naar bijvoorbeeld deze verjaardag te komen. Om vervolgens dus alleen te praten over hoe druk ze het had en dat haar werk zo belangrijk was en dat de kinderen ’s nachts wakker werden en dus midden in de nacht aandacht nodig hadden. En in het weekend jengelend en dreinend hun moeder opeisten. En dat de oppasmoeder ziek was, terwijl ze op deze verjaardag was moest ze oppas voor de volgende dag zien te regelen. Er werd druk gebeld.

“Kan je niet minder gaan werken dan?” vroeg ik. Ja, dat had ze gedaan, ze was een dag minder gaan werken. Officieel. Alleen werkte ze die dag ook. Want ze had teveel werk. Dus dat kon niet anders. En ze vond haar werk ook heel leuk. Okee, het ging me te ver om te vragen waarom ze dan aan kinderen was begonnen. En begrijp me niet verkeerd, je hoort mij niet zeggen dat moeders thuis moeten blijven en niet zouden moeten werken. Maar kinderen hebben wel aandacht nodig. En als je kinderen hebt, dan is het toch voor jezelf ook leuk en fijn om er een beetje bij betrokken te zijn? Mijn poezen krijgen nog meer aandacht! Ik vond het pijnlijk voor die kinderen en ik was niet zo onder de indruk van het ‘belangrijk zijn’ – ook al doet ze vast heel belangrijk werk. Ik vraag me ook af hoe lang dat goed gaat, hoe lang hou je dat vol en hoe lang duurt het voordat de kinderen echt hun aandacht gaan opeisen – met bepaalde problemen bijvoorbeeld? Ik begreep dat er heel veel vrouwen waren zoals zij, die moeten knokken voor hun positie en dus ook geen ‘nee’ zeggen tegen meer werk, teveel werk.

Dus je werkt officieel een dag minder, je hebt ingeleverd en ondertussen doe je nog net zoveel en je hebt er een hele taak bij, met het opvoeden van twee kinderen? Ja, daar kwam het wel op neer. Gelukkig waren er op deze verjaardag ook een heleboel mannen met kleine kinderen, die erover mee konden praten dat er ’s nachts opgestaan moest worden en dat kinderen hun macht uit oefenden door te weigeren te eten. Daarin is ondertussen wel een hoop veranderd geloof ik. Vaders nemen meer verantwoordelijkheid en hebben het hier tegenwoordig ook over op feestjes. In die zin leven we in een bijzondere tijd.

Misschien valt me het zo duidelijk op, omdat ik bezig ben met het matriarchaat, waarin de moederlijke waarden centraal stonden. De cyclus van leven en dood, contact met de voorouders, nieuwe zielen die geboren werden – het mysterie van het leven, het vrouwelijke was levenscheppend, de oermoeder werd vereerd. Het was ook het voedende principe en zij was de brug tussen hemel en aarde, het kanaal tussen de ongeziene wereld en het gemanifesteerde. Klinkt logisch he? Basisprincipes. De basisprincipes die we uit het oog verloren zijn in de afgelopen eeuwen, omdat ‘we’ ons verplaatst hebben van de ene hersenhelft naar de andere. De rationele, het denken, het vechtende, het overheersende en het controlerende. Daar hebben we allemaal in meer of mindere mate mee te maken. Kijk naar de mind, het rationele dat het gevoelsmatige en intuïtieve voortdurend probeert te overstemmen. Zie hoe het creatieve en het vrije, het liefdevolle, het vanuit het hart aanwezig zijn hierdoor onder druk is komen te staan. Hoe we dat allemaal missen, hoe we ons veel lekkerder voelen als dat een beetje in evenwicht is. Als we tijd hebben om eens lekker in de natuur te gaan wandelen of om te knuffelen met de kinderen of elkaar. Zou dat geen basisbehoefte zijn in het leven? Waarom zouden mensen toch zoveel klachten hebben en burn-out raken? Wat is uiteindelijk echt belangrijk in het leven? Dat je belangrijk was? Of… ?

De veilige basis in je jeugd, de moederliefde en de koestering, bepaalde hormonen die daarbij vrij komen en een geluksgevoel geven, die bepalen in belangrijke mate hoe je je de rest van je leven voelt en hoe liefdevol je zelf met anderen omgaat.  Een veilige basis geeft je vertrouwen, in jezelf en in elkaar en… in de kosmos.

Nu ik het er toch over heb: ik vind dat ook ouderen meer gekoesterd en geëerd zouden mogen worden. Er zijn tegenwoordig steeds meer woonprojecten voor ouderen, dat is een mooie ontwikkeling. Maar hun betekenis in de samenleving kan veel groter zijn, we zouden ouderen meer op waarde kunnen schatten. In bepaalde culturen zie je dat dat wel gebeurt en dat ouderen bijvoorbeeld een grote rol vervullen in de gemeenschap. Voor de kleine kinderen ook bijvoorbeeld.  Wij zijn een beetje doorgeschoten in ons idee van hoe belangrijk bepaald werk is. En als je dat bepaalde (betaalde) werk niet doet, dan tel je niet meer mee? Dan word je op een zijspoor geplaatst?
Alles is belangrijk, vooral de sociale samenhang, hoe we omgaan met elkaar en zeg nou eerlijk: Al dat harde werken en belangrijk zijn, hoeveel tijd daarvan wordt er niet besteed aan regeltjes maken en beheersplannen, vergaderen en ingewikkelde structuren verzinnen, waar iedereen in moet passen? Hoeveel mensen hebben daar geen stress van?

Ik pleit voor de menselijke maat, de mens als mens, meer vrijheid, creativiteit en rust, meer plezier en meer speelsheid. Meer genieten van het leven en van elkaar. Dat is belangrijk. Ik denk dat we dan juist prima functioneren en dat er gezondere en vrolijkere mensen rondlopen. Dan is er misschien wel minder gezondheidszorg nodig, dan hoeven er misschien wel minder grote ingewikkelde kwesties opgelost te worden, zoals de vergrijzing en al die mensen die nu een beroep moeten doen op de hulpverlening. Deze dame werkt als leidinggevende in een ziekenhuis… Maar ik bedoel het niet persoonlijk, zij is slecht een voorbeeldje. Hoe veranderen we dit soort dingen? Het zal vanzelf wel gaan, want dit is niet vol te houden, lijkt me. Vroeg of laat word je vanzelf terug gefloten. Ook als maatschappij houden we dat niet vol. Maar het begint, zoals altijd, bij onszelf. Het is aan een ieder persoonlijk om zich af te vragen in hoeverre hij of zij mee wil in die ‘ratrace’ en wat werkelijk belangrijk is in zijn of haar leven. Het is aan een ieder persoonlijk om daarin keuzes te maken. En duidelijk te zijn. Ook al zit de maatschappelijke structuur dan kennelijk niet zo in elkaar dat je niet zomaar kan zeggen dat je er niet ben op de dag dat je ‘vrij’ bent, toch doe je het zelf. We zijn zelf de verandering die we wensen. We zijn verantwoordelijk voor onze eigen keuzes. Klagen heeft geen zin. Verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en voor degenen waar je verantwoordelijk voor bent – kinderen dus, maar ook jezelf, je eigen gezondheid en welzijn! – wel. En laten we dat soort ‘waarden’ eens wat meer gaan waarderen. We kunnen allemaal zelf het verschil maken en we kunnen daarmee ook een voorbeeld zijn. Keuzes dus…

Onszelf

Zo, we zijn begonnen met ‘Herschrijf je eigen leven’ en de eerste contouren tekenen zich al af. Schrijven helpt om goed zicht te krijgen op je eigen denkpatronen. Het zijn onze eigen denkpatronen die invloed hebben op hoe we ons voelen, of we tevreden zijn, of we iets voor elkaar krijgen en hoe. En het zijn vooral onze eigen denkpatronen over onszelf. We zouden net zo goed iets anders kunnen denken, want al die gedachten zijn maar gedachten en ja, die kunnen bepaalde patronen gaan vormen, maar dat wil niet zeggen dat dat zo zou moeten blijven. Dus wat we doen is ontrafelen hoe ze zich gevormd hebben, de angel eruit halen en zich iets nieuws, leukers, prettigers laten vormen. Er zicht op krijgen betekent dat je er meer ‘de baas’ over wordt.

Als er bepaalde onderwerpen zijn waar je steeds door lastig gevallen wordt, waar je bijvoorbeeld steeds sjacherijnig van wordt, is dat het onderzoeken waard. Wat zit er achter? Welke angst? Als je dat helder hebt, kan het oplossen. Angst heeft zo’n negatief effect op mensen, werkt zeer belemmerend en soms zelfs verlammend. Aan de andere kant, ik geloof dat iedereen zo z’n eigen onderwerpen heeft ‘om op terug te vallen’. Bij de een zijn het zorgen over gezondheid, bij de ander zorgen over ‘tekort’ of over bepaalde relaties. Alsof we altijd iets nodig hebben om ons druk over te maken. Alsof we een excuus nodig hebben om ons achter te verschuilen. Want, wat als er niks is? Wat dan? Onze mind zou zich gaan vervelen en al snel weer iets nieuws verzinnen.

Door hier vat op te krijgen en ermee te spelen, zijn we dus bezig om onszelf op een nieuwe manier te programmeren. Je zou ook kunnen zeggen: ga gewoon mediteren en blij zijn en genieten. Ja, maar daar zal je dus eerst jezelf toestemming voor moeten geven. Het is toch wel handig om eerst te ontdekken dat je zelf kunt ‘sturen’ en dus ook je mind, al die gedachten kunt besturen. Dat je de koers kan wijzigen. Is het niet fijn dat daar hele simpele methodes voor zijn? Ik ben blij dat ik ze ontdekt heb, dat maakt het een stuk makkelijker. En leuker.

In the end gaat het over zelfliefde, de relatie met jezelf, met het leven en de verbinding – de verbinding met het ‘al’, het Goddelijke, het universum. Dat is wat we ontberen, wat we missen en wat we zoeken. En stap voor stap komen we dichterbij. Onszelf.

 

Overgave

Het heeft geen zin te vechten met wat is. Het heeft geen enkel nut het niet eens te zijn met de gebeurtenissen. Of te vertellen hoe het moet. Wat er anders moet. Wat er gebeurt, gebeurt gewoon, of je dat nou leuk vindt of niet.

Er overkomt je iets en je gaat jezelf logischerwijs afvragen of je daar iets aan had kunnen doen, welke ‘schuld’ je hebt, of wie er schuld aan heeft. Het heeft geen zin, het is zoals het is en daar kan je niks aan doen.

Niks? Maar het creëren dan? Wij creëren toch? Ja, voortdurend, grotendeels onbewust. Maar dat is niet hetzelfde als controleren of beheersen. Het op een bepaalde manier willen hebben of willen dat anderen op een bepaalde manier handelen of aanwezig zijn.

Accepteren, loslaten, het laten zijn, we hebben alleen invloed op ons eigen denken, onze eigen manier van kijken. Door vrij van waarde-oordelen te kijken naar de wereld, dragen we meer bij aan de vrede en het welzijn dan door van alles te willen en te moeten en te beogen.

Op het moment dat ik me erbij neerleg dat ik autopech heb, dat dat nu eenmaal zo is, voel ik een soort overgave aan het moment. Natuurlijk was ik liever op dat feestje geweest, maar wat heeft het voor een zin om zo te denken? Nu is nu en ik sta te kijken naar een wegenwachtmeneer die uiterst geconcentreerd probeert uit te zoeken wat er aan de hand is. Een mooi moment om mezelf te oefenen in het volledig aanwezig zijn met mijn aandacht en al die gedachten waar te nemen die voorbij komen en mij laten zien hoe de mind reageert. Interessant al die bokkesprongen. Hij probeert me te vangen in slachtofferschap, ach wat zielig allemaal. Als dat niet werkt, probeert hij het hoofdstukje ‘schuld’: had je niet dit of dat….? Ook die vindt geen bodem. Dan: ‘Ze zullen wel denken…’ – maakt het uit wat ‘ze’ denken? Waarom zou ik me bezig houden met wat anderen zouden kunnen denken? En dan komt-ie met een hele gemene: Wat is hier de bedoeling van? Wat wil het je vertellen? Hoezo moet er altijd een verklaring zijn, hou eens op zeg. Maak er niet zo’n drama van. Het is zoals het is. ‘Wat nou als….’ probeert hij ook nog een beroep te doen op andere angsten. Ook daar ga ik niet in mee. Ik doe een beroep op mijn vertrouwen. En zo lost alles zich op. Het feestje is nog niet afgelopen, het is des te leuker dat ik er ben.

Wat heeft dat met creëren te maken? Geen idee. Die wegenwachtman vond me positief, omdat ik zei: “Gelukkig zat ik niet in een vliegtuig.” Alles hield er namelijk opeens mee op. Misschien is het de kunst om overal een feestje van te maken. Misschien is het de kunst je over te geven aan wat is. Of om je gedachten te observeren. Of om te waarderen wat er wel is. Om je ongeacht alle omstandigheden goed te voelen. En je nergens door van de wijs te laten brengen. Dat is aardig gelukt. Dus ik ben tevreden.

Het leven loopt zoals het loopt, wij kunnen niet alles bepalen, maar we kunnen wel elk moment kiezen hoe we in dat moment aanwezig zijn, of we er zijn, of dat we vechten met het moment. Vechten met wat is, heeft geen zin. Totale acceptatie vindt plaats op een heel diep niveau. Vrede is een diepe laag in jezelf, waarin alles goed is. Van daaruit – vanuit die diepte, die vrede – voel je de perfectie. We vergissen ons door te kijken naar de uiterlijke verschijningsvormen.

 

 

Eenvoud

Even een ‘huishoudelijke’ mededeling: Komende dinsdag gaat er een nieuwe ‘Herschrijf je eigen leven’ van start. Je kunt nog meedoen. Hier vind je meer informatie en aanmelden kan via de mail. Je werkt in je eigen tempo en op de momenten die je er zelf voor kiest. Het is een doeltreffende methode om de flow (weer) in je leven te krijgen.

Wat ik de afgelopen jaren heb gedaan is eigenlijk een vorm van onderzoek. Allerlei methodes heb ik bestudeerd en uitgeprobeerd, ik wilde alles weten, begrijpen, ik kwam gisteren nog allemaal certificaten tegen, jaja, cursussen heb ik ook gedaan, boeken gelezen, vragen gesteld, antwoord gekregen…

Maar waar heb ik nu het meeste van geleerd? Van het gewone leven. Alles wat ik tegenkwam, wat ik beleefde, waar ik tegenaan liep. En ja, het helpt om bepaalde handvaten te hebben, om Deepak Chopra, Byron Katie, Eckhart Tolle, White Bull en anderen te kunnen raadplegen, om het te kunnen plaatsen. Maar weet je wat het leuke is? Het is eenvoudig. Het werd steeds eenvoudiger. Ik zocht ook naar de eenvoud. En ik hou het graag eenvoudig. Het is simpel.

We kunnen het zo ingewikkeld maken als we willen, misschien doen we dat ook wel graag ‘onderweg’, maar je komt altijd weer uit op de eenvoud. De omwegen die we maken leiden allemaal tot hetzelfde punt. Dus… ik heb een duidelijke richtlijn voor je: Hou het simpel. Maak het niet zo moeilijk. Als je er niet uitkomt, ben je verzand in de ingewikkelde constructies die de mind graag maakt. Denk niet dat je het niet kan, iedereen kan het.

Oerveiligheid

Hoeveel in ons gedrag, in ons denken en in ons handelen wordt niet aangestuurd vanuit angst? Vaak hebben we het niet eens in de gaten. We houden al rekening met iets, we gaan uit van bepaalde reacties of situaties en reageren al bij voorbaat…

Slachtoffers en daders vertegenwoordigen twee kanten van dezelfde medaille. Agressie is een vorm van geweld, waar anderen bang voor zijn, maar ontstaat net zo goed als men zich niet veilig voelt. Zou iedereen de oerveiligheid kennen, zou er geen sprake van angst zijn, maar ook niet van geweld. Ontworteld zijn, de stevige basis in jezelf missen, leidt tot excessen. Naar buiten toe meppen of terug kruipen in je schulp, het zijn misschien vormen van hetzelfde. Er zit angst achter. De een overstemt z’n angst op die manier en de ander laat zich overstemmen door de angst. In beide gevallen zou het goed zijn om de angst te onderzoeken. Angst is niet rationeel, gedraagt zich grillig en ontneemt ons het zicht op wie we werkelijk zijn. Het is onze grootste vijand, maar hij is te ontmantelen.

De angst om niet goed genoeg te zijn, de angst afgekeurd te worden, iets fout te doen, schuld te hebben, de angst om naar onszelf te kijken. Maar waarom zijn we bang om naar onszelf te kijken? Dat zouden we niet hoeven te zijn als we onszelf niet zouden afkeuren, als we onszelf ruimte zouden geven, als we onszelf toestemming zouden geven te zijn zoals we zijn.  Zijn. In het zijn vinden we rust, vertrouwen, kracht en dan hoeven we niet zo te rennen of te vluchten, te meppen of te verdedigen.

Als we ons denken in ‘ik’ en daarmee in de afgescheidenheid kunnen overstijgen, kunnen we dat zien. Het ‘ik’ creëert steeds weer nieuw karma. Angst creëert nieuw karma. “Ik” en “angst” zijn verbonden met elkaar. Door angst ontstaat er een ‘ik’. Ga maar na, als je lekker bezig bent, je wandelt in een prachtig landschap of je bent iets moois aan het maken, dan ben je je ‘ik’ vergeten. Dan ben je een met dat wat je doet, een met het leven. Groter dan ‘ik’. Je geniet gewoon. Zodra je gevangen wordt door een gedachte, iets wat die vrede bedreigt, dan ben je weer ‘ik’, die op moet letten. Het is niet makkelijk om ons steeds bewust te zijn van die angst, het blijft opletten, maar als je hem door hebt, wordt het eenvoudig. Je gaat hem herkennen als een spelbreker. Hou ‘m in de gaten. Blijf ‘m de baas.

Ons denken en handelen kan een vorm van terreur zijn, zoals het denken en handelen ten aanzien van de aarde ook een vorm van terreur is geworden, maar ook het denken en handelen ten opzichte van elkaar, andere culturen. Wat we nodig hebben is respect en ruimte, rust en evenwicht. Dat kan door niet van alles te willen afdwingen, maar door respect voor het natuurlijke proces. Ook milieuactivisten kunnen agressief tekeer gaan, valt me wel eens op. Ik vermoed dat er meer bereikt kan worden door de rust in onszelf te bewaren, door te handelen vanuit die rust, door eerst onze eigen vervuiling op te ruimen, door te handelen met respect voor het proces. Het begint allemaal in onszelf.

Stel je voor hoe je het evenwicht in jezelf tijd geeft om te herstellen. Neem regelmatig de tijd om je eigen basis te voelen, op te ruimen, schoon te maken en vrij te maken van angsten. Vul het met nieuwe verse energie, zachte kracht, zie het bijvoorbeeld voor je als een ballon die je vult, groter laat worden en waarin je je veilig voelt. Vul die ballon met de kleuren die je nodig hebt, waarbij je je behaaglijk voelt. Voel de rust, voel de vrede en voel hoe je vertrouwen groeit. Neem genoeg tijd en rust voor je eigen proces. Moeder Aarde vernieuwt zich op de manier waarop wij ons vernieuwen. We bewegen mee. Van binnenuit vernieuwen we onszelf en de wereld. Een niet te onderschatten proces. Dankjewel.

Zekerheden loslaten

“Op een dag liep ik over het strand en ik hoorde mezelf zeggen: Ik wou dat ik het lef had om elke dag wel te zien waar mijn bedje en mijn bord met eten staat,” vertelt Anja. Ze schrok ervan. Ze werkte al ruim twintig jaar voor een bank en zat tegen een burn-out aan. Ze was het voorspelbare leven zat. De gedachte kwam steeds terug, begon steeds meer vorm te krijgen en het duurde nog even, maar uiteindelijk zegde ze haar baan en haar huis op. Tot ontsteltenis van haar familie en vrienden liet ze al haar zekerheden achter zich, kocht een ruime auto, waarin ze de nodige spullen mee kon nemen en zo reist ze nu al ruim tien jaar rond. Van het ene naar het andere huis om op te passen als mensen op vakantie zijn. Ze past op dieren en zit nu eens in een huisje op Texel, dan weer in een Gooise villa en ze kan er ook nog van leven, omdat ze een vergoeding krijgt voor haar diensten.

Het doet me denken aan wat White Bull zei over de betekenis van ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’ (pagina 62 uit ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder‘): Het woordje ‘dagelijks’ impliceert het vertrouwen dat behoeften altijd vervuld worden. Het betekent niet:  ‘en ook nog wat extra voor in de vriezer voor het geval dat…’

Alle zekerheden loslaten, gaat het daarom in het leven? Nou, op zich is dat niet eens waar het om gaat, het gaat meer om leven zonder angst en zorgen, leven in de wetenschap en het vertrouwen dat er altijd voor je gezorgd wordt, dat er altijd wel weer iets nieuws komt, dat je niet krampachtig vast hoeft te houden aan wat je hebt en wat bekend is, ontdekken dat dat je juist beperkt en dat zekerheden niet buiten jezelf liggen, maar juist in jezelf.

Anja is nu een stuk gelukkiger 20160115_135008dan toen en geniet ervan om niet precies te weten waar ze terecht komt. Hoewel ze nu weer op moet passen dat ze niet steeds op dezelfde adressen al een jaar van tevoren volgeboekt zit. Ze plant niet langer dan een half jaar vooruit. “Je weet het toch niet zeker voor over een jaar,” zegt ze dan tegen mensen. Met haar verhaal raakt ze aan de angsten van mensen in haar omgeving, maar het zal vast en zeker ook iets wakker roepen. Ze laat zien dat het kan en dat je er nog gelukkig van wordt ook. Het loslaten is vertrouwen hebben. En als je vertrouwen hebt, regelt alles zich vanzelf. Hoe meer ruimte je het leven geeft om jou te verrassen, hoe meer verrassingen je zult tegenkomen.

De moraal van dit verhaal? Dat is duidelijk: Leef vanuit vertrouwen en niet vanuit angst. Durf los te laten en het aan het leven zelf over te laten hoe het loopt. Alles komt precies zoals het bij je past en de keuzes die je maakt om je eigen ziel te voeden, om te groeien, worden volop beloond. Als je ‘ja’ durft te zeggen tegen de onzekerheid, ligt er een wereld voor je open.

Wil je meer weten over Anja? Dit is haar website.

Zelfliefde

De ‘overspannenheid’ in onze samenleving, laten we het zo noemen, heeft te maken met het feit dat mensen niet alleen kunnen zijn. Met het continue op zoek zijn naar bevestiging van buitenaf. De buitenwereld zal je nooit rust en waardering, liefde en genoeg aandacht geven als je dat niet eerst aan jezelf geeft. De innerlijke onrust jaagt op van alles, wat pas gevonden kan worden als men stil wordt en naar binnen keert. Vlucht niet voor jezelf, maar blijf bij jezelf. Natuurlijk, mensen ontvluchten zichzelf uit angst, angst voor pijn of angst voor eenzaamheid.

Daarom wil ik je iets vertellen: Waar je voor vlucht is niet nodig. Waar je naar zoekt is er al.

Alles gaat over zelfliefde. Met zelfliefde ‘verdien’ je meer dan je ooit met al je activiteiten kunt bereiken. Eerst heb je die zelfliefde nodig. Ja, hoe doe je dat? Dat heb ik me ook ooit afgevraagd. Het zit in kleine dingen. Goed luisteren naar je gevoel, tevreden zijn met jezelf, jezelf rust gunnen, jezelf honoreren, het ‘moeten’ afschaffen, afrekenen met dat stemmetje in je systeem dat altijd iets te zeuren heeft en nooit tevreden is. We eisen over het algemeen zoveel van onszelf en we zijn zo afhankelijk van wat anderen vinden en doen, dat we ons geluk, het genieten, het zijn, laten overschaduwen.

Ik ken een aantal mensen die het prima hebben met zichzelf en zichzelf prima kunnen vermaken, die een goeie relatie hebben met zichzelf. Dat zijn de gelukkigste mensen. Dat zijn de mensen die kunnen genieten. Die de rust in zichzelf kunnen vinden en van daaruit handelen. Weloverwogen en in afstemming met hun ‘hogere’ zelf. De enige manier om echt gelukkig te zijn is dat je geluk niet afhangt van iets of iemand, maar dat je het in jezelf weet te vinden.

Dan zullen onderlinge relaties ook vrijer zijn, dan hoeven we minder dwingend te zijn naar elkaar toe en onszelf. Laat de touwtjes eens een beetje vieren en zie hoe makkelijk dan alles gaat. Wees niet teleurgesteld over anderen, waarom zou je? Je geluk hangt er niet van af. Je kunt alleen maar teleurgesteld raken als je ‘het’ buiten jezelf zoekt en er is geen ander die kan voldoen aan jouw behoeften. Dat kan je alleen maar zelf!

Angst voor eenzaamheid is ongegrond. We zijn nooit alleen als we onszelf terugvinden. En Pijn? Ja, die kan er zijn, maar ren er niet voor weg. Temidden van de pijn vind je jezelf en de liefde voor jezelf. Het ligt dicht bij elkaar. Sta jezelf de liefde voor jezelf toe. Dat is wat je nodig hebt.

Magic

Als er iets is, waar ik gek op ben, is het wel Magic. Ooit, lang geleden zei White Bull tegen me: “Je bent een Magician, die z’n vaardigheden is kwijtgeraakt.” Die ben ik dus terug gaan zoeken.

Gisteren had ik een bijzondere ontmoeting met iemand die echt de Magic weet toe te passen. Hij kan allerlei producten zo’n hoge frequentie geven, dat vervuilde aarde weer schoon kan worden, de werking van chemicaliën wordt geminimaliseerd, voedsel z’n oorspronkelijke hoge voedingswaarde terugkrijgt en mensen van pijntjes, wonden en klachten afgeholpen kunnen worden.

Daar gaan jullie zeker nog meer over horen, want we gaan aan de slag met Happy View om daar iets mee te doen. Filmpjes maken, producten aanbieden, de wereld gezonder maken. Herstellen in z’n oorspronkelijke vorm en kracht. Want in principe is alles heel. Zo werkt dat ook met healing, je gaat ervan uit dat de oorspronkelijke staat heelheid is.

Onze natuurlijke staat van zijn is harmonie, vrede, gezondheid, liefde, overvloed. Ja dat laatste hoort er ook bij. Kijk maar naar de natuur. We ontzeggen onszelf de overvloed door te denken dat er tekort is. De Aarde, de kosmos, de natuur is gevend en wij zijn dat van nature ook. Er is genoeg voor iedereen. “In de oertijd wisten de mensen dat als ze iets gaven, het in veelvoud terugkwam. Daar deden ze het niet voor. Ze gaven uit vreugde. Niet om er iets voor terug te krijgen. Ze vertrouwden op de kosmos, ze wisten dat het zo werkte, maar waren er niet eens mee bezig. Het principe van de gift-economie is daarop gebaseerd. Iedereen geeft en dan is er genoeg voor iedereen. Het is gebaseerd op de moederlijke waarden, een kind wordt gevoed door de moeder, gekoesterd, verzorgd.”

Dat legt Annine van der Meer uit in de filmpjes die ik aan het maken ben. “Als wij ons weer herinneren hoe het toen was, kunnen we onszelf daarmee empoweren.” We zijn onze oerkracht, onze oerveiligheid, ons vertrouwen en het onvoorwaardelijke in de loop der tijd kwijtgeraakt.

Volgens mij is daar maar een reden voor: Om het weer terug te vinden. Die behoefte roept in ons, nietwaar? Alles wat is onderdrukt, wil des te sterker weer terugkeren en tevoorschijn komen. En dat is waarom je wil wat je wil, omdat je het mist.

Het begint in onszelf, door in onszelf de balans te herstellen en de waarde van bepaalde ondergeschoven of afgekeurde aspecten te herstellen. Zoals rust, zoals creativiteit, zoals zachtheid en liefde, respect en fijngevoeligheid. Daarvoor is het nodig onszelf en ons lichaam, de natuur, de dieren en alles om ons heen weer te waarderen en lief te hebben. Om op te houden met het afkeuren, want daarin vinden we geen vrede.

We zijn bezig terug te keren naar de oorspronkelijke staat. We zijn de balans aan het herstellen. Iedereen op z’n eigen manier en ook gezamenlijk. Laat je frustraties los over alles wat niet heel was, dan kan het zich makkelijker herstellen. Want als wij het niet meer in stand houden, met gedachten, ideeën erover en afkeuring, herstelt het zichzelf in de oorspronkelijke staat. Omdat het dat is. Heel.

YIN

“Ik wil me er niet mee bemoeien hoor, maar zo kom je niet veel verder,” lacht een goede vriend, die ik regelmatig op de sportschool tegen kom. Ik sta achteruit te trappen. “Ja, raar hè? Dat gebeurt steeds vanzelf,” het verbaasde mij ook al. Ik moet echt opletten en steeds opnieuw de omslag maken naar vooruit. Wat betekent dat?

Zou het kunnen dat ik per ongeluk teveel met het verleden bezig ben? Het zou kunnen, al dat opruimen van de laatste tijd… dat is natuurlijk allemaal verleden waar je doorheen ploetert. Het kan ook nuttig zijn, want het ruimt zichzelf niet zomaar op. En het oude wil wel opgeruimd worden, het verleden hoeft niet de toekomst te bepalen. Maar dat doet het wel, als we niet opruimen. Dan stapelt het zich maar op en belemmert de toegang voor vernieuwing, vooruitgang.

De winter is bij uitstek een tijd om naar binnen te gaan, ook de natuur trekt zich terug, keert naar binnen. Een tijd van bezinning, rust, stilte, contemplatie. Om dat in het voorjaar weer fris en vrolijk tevoorschijn te komen. Yin en Yang, ze willen in evenwicht zijn. De balans tussen Yin en Yang in de wereld is al vijf eeuwen uit balans en de overmaat aan Yang heeft geleid tot veel geweld en onderdrukking. De Yin-waarden werden niet geëerd. Het vrouwelijke aspect, het fijngevoelige, de verbinding met alles, ook met de natuur en met het onzichtbare, het werd bruut overstemd door Yang. Zoals het hoofd ons hart overstemde.

Deze balans begint zich nu te herstellen. In onszelf en in de wereld. Je zou het misschien niet zeggen als je naar het wereldnieuws kijkt, tegelijkertijd is de behoefte aan een nieuwe balans des te groter en is dat ook het antwoord op de huidige situatie. Niet geheel toevallig ben ik bezig daar een film over te maken, waarbij ik me ook regelmatig afvraag: is het nodig om de aandacht te richten op wat er ‘mis’ is gegaan, moeten we dat wel herhalen? “Om de balans te herstellen, moeten we naar het verleden kijken. Om terug te vinden wat we vergeten zijn,” zegt de hoofdpersoon in deze film. Zij heeft er haar levenswerk van gemaakt. “We kunnen die oude waarden terugvinden en onszelf ‘empoweren’ door te kijken hoe het ooit was, in de oertijd, voordat het patriarchale tijdperk intrad.” De geschiedenis herschrijven, dat is wat zij doet. Omdat een heel deel vergeten is.  “De geschiedenis is geschreven door de overwinnaars.” Daarom begint ‘onze’ geschiedenis in de boekjes en op school pas als het patriarchaat begint, zo rond 3.500 voor Christus.

Daar heb ik nooit bij stilgestaan, dat de geschiedenis door de overwinnaars wordt geschreven. In die zin is het dus zeker zinvol om het te herschrijven. Elk verhaal heeft ook een andere kant. Als er een bepaalde gebeurtenis plaatsvindt, waarbij tien mensen betrokken zijn, dan hebben al die tien mensen daar achteraf een ander verhaal over te vertellen. Zo werkt dat.

Zo werkt dat ook met ons eigen verleden. Welke verhalen neem je mee en in hoeverre kan je je blik op dat verhaal uitbreiden, het in een ruimer verband gaan zien, het ook eens met andere ogen bekijken? Kunnen we onszelf de ‘winnaar’ maken van ons eigen verhaal? Ja, dat kan. Ook met terugwerkende kracht kan je je eigen slachtofferschap ontmantelen. Je kunt het verleden transformeren. Niet door je er in vast te bijten. Maar zoals met alles: Door het ruimte te geven. Door je verhaal te zien, maar het niet te zijn. Door in te zien dat het een verhaal is, soms een verhaal dat je jezelf keer op keer vertelt, maar niet weet te doorbreken. En dan herhaalt het zichzelf. Tot je eruit stapt en je er niet meer mee identificeert.

In elke situatie ben en was je ook jezelf. Die onaantastbare zelf, die parel die je met je meedraagt, in alle omstandigheden. Als je de verhalen loslaat, blijft die parel over. Als je je daar op concentreert, op de kern, je hart, je ware zelf, ontdaan van alle identificaties, dan lossen al die laagjes van pijn, teleurstelling, schrik en angst vanzelf op. De kern vinden, jezelf voelen, aanwezig blijven in die kern, dat gaat dwars door alles heen. Het gaat dan niet meer zozeer om het verleden, maar wel om het afpellen van al die schillen, al die laagjes en verhalen, om die onaangetaste kern terug te vinden. Die is er nu, die was er altijd en die zal er altijd zijn. Tijdloos.

Dus vooruit of achteruit, dat doet er eigenlijk niet zoveel toe. Wat er wel toe doet is de balans van ‘naar binnen’ en ‘naar buiten’, actie vanuit innerlijke rust en vrede. Tijd is niet zozeer een lijn, zoals we dat altijd hebben ervaren, maar eerder een punt, van waaruit iets ontstaat. Dat punt, met oneindig veel mogelijkheden, vind je paradoxaal genoeg door juist door ‘af te pellen’ – dat is het grappige, door minder met je mee te dragen, heb je meer, meer ruimte, meer mogelijkheden, meer vrijheid, meer vreugde, meer vrede. Less is more. Dat ene punt, dat kun je ook als ‘NU’ ervaren. Of als licht, of als liefde. En van daaruit zijn. Dat brengt licht in alles. Ook in het verleden.