Genieten en accepteren

Iedereen heeft zo z’n eigen levensthema’s, z’n eigen ‘stoei-onderwerpen’ en daarmee ook z’n eigen excuses om niet volop aanwezig te zijn, vrij te zijn en in het NU te leven.

Denk vooral niet dat je steeds hetzelfde tegenkomt, wijs jezelf niet af, omdat je alweer tegen ‘hetzelfde’ aan loopt, het is nooit hetzelfde, het is steeds een stap verder. Stukje bij beetje ontvouwt het zich. Na de ene stap komt de volgende stap. Je bent nooit terug bij af, het is logisch dat het ene inzicht volgt na het volgende. Steeds verder ontvouwt zich de waarheid – tot je werkelijk vrij bent. Zelfs dan zal je van alles tegen blijven komen, alleen je kijkt er anders naar. Het lost zich makkelijker op, omdat jij je er niet mee identificeert. Je hebt geleerd er op een bepaalde manier naar te kijken, je er niet afhankelijk van te maken.

12186770_1143565525658110_6363654515108307321_oGwendoline Remmerie (misschien ken je haar nog uit de documentaire ‘De kracht van de Stilte’) heeft een boek geschreven dat ‘De kunst van accepteren’ heet. Afgelopen donderdag sprak ik haar daarover. Een kwestie in haar eigen leven was de aanleiding om met dit onderwerp aan de slag te gaan. “Accepteren is niet het opzij zetten, het laten, het ‘is nu eenmaal zo’ – nee, accepteren is het in de ogen kijken, het laten zijn  zoals het is, maar er niet mee vechten.” Haar eigen kwestie loste zich op tijdens het schrijven van het boek. Dat maakt het praktisch toepasbaar voor de lezer, want waar haar voorbeeld als een rode draad door het boek heen loopt, kun je je eigen voorbeeld invullen. Alle aspecten van het accepteren komen voorbij, maar wat wellicht de grootste eye-openener is, is dat wij zelf vasthouden aan onze ‘problemen’, dat we ons er aan gehecht hebben, dat we juist door zo bezig te zijn met het denken en piekeren erover, het in stand houden. Het gaat niet om dat zomaar ‘loslaten’, maar om het inzien van hoe dat proces werkt. Als toeschouwer kan je in je kracht blijven. Je laat je er niet door vangen.

Ook als je probleem nog niet is opgelost, kun je al gelukkig zijn. Je hoeft het er niet afhankelijk van te maken. Dat is echter wat wij doorgaans wel doen. Het houdt ons tegen gelukkig te zijn, onszelf te zijn, in het NU te zijn, in onze kracht te blijven. De benadering van Gwendoline is iets anders dan die van Esther/Hicks bijvoorbeeld, maar in de kern komt het wel op hetzelfde neer. Zoals de waarheid natuurlijk altijd op vele manieren benaderd kan worden, maar in essentie hetzelfde is. Voel je goed, al is je probleem nog niet opgelost, en het lost zich op. Niet andersom. Die ‘andersom-manier’ is van het ego: Als dat is opgelost, dan…. voel ik me goed. Het is sowieso de vraag of dat waar is, want dan is er wel weer iets anders dat zich aandient natuurlijk.

Ik heb het boek nog niet uit, maar het is zeker een aanrader. Op een vriendelijke en toegankelijke manier word je meegenomen in deze benadering en kun je het gaan doorzien. Ik weet nog niet of zij het ook zo concludeert, maar het – onbewust – in stand houden van problemen en zorgen, eigenlijk zijn het steeds allemaal excuses om onszelf te beperken in wie we zijn, onszelf te weerhouden stappen te zetten, te groeien, ons te bevrijden, in het NU aanwezig te zijn en daar volop van te genieten.

Je kunt het vergelijken met dit simpele voorbeeld: Je geniet, prachtig weer, zonnetje, je voelt je geweldig, je bent helemaal in het nu, je hebt er zin in, je hebt een ingeving om iets te gaan doen en dan opeens komt er een stemmetje zeuren: ja maar, …. en dat kan van alles zijn. De boodschappen, anderen die nog iets van je nodig hebben (denk je) of dat je niet mag genieten, omdat je nog wel een probleem hebt…. Het is een mechanisme in ons, van het ego, om ons er weer uit te sleuren. Er is altijd iets dat ‘moet’, alsof je niet zomaar mag genieten, alsof een ander er ongelukkiger van wordt als jij gewoon gelukkig bent. Of alsof je niet mag genieten zolang niet eerst alles is opgelost. Maar ja, dan zal het er nooit van komen… er is namelijk altijd wel wat.

De kunst van accepteren. Ik zal er vast en zeker op terugkomen als ik het boek uit heb. Maar dit kan je nu misschien alvast stimuleren om volop te genieten van het weekend, het zonnetje, de prachtige herfstkleuren, van het leven zoals het is, ongeacht wat….

De regisseur

Wie is toch die briljante regisseur, vraag ik me wel eens af. Dat-ie bestaat weet ik zeker, er zijn al zoveel situaties geweest, waarin ik dacht: Ik had het niet beter kunnen bedenken, organiseren, regelen of plannen. Ik ben de regisseur niet, de regisseur kijkt glimlachend toe, blij dat we gehoor geven aan wat hij – of zij? – voor ons in petto had. Als ik het ga benoemen, is het alsof de magische glans er een beetje vanaf gaat, dus dat doe ik niet.  De subtiele signalen spreken voor zich, ik hoef ze niet te vangen in woorden.

Laat het leven zichzelf manifesteren en het is perfect. Hoe minder we ons ermee bemoeien, hoe makkelijker. Onze eigen ‘wil’ kan flink in de weg staan, in feite is het ‘verzet’ dat we plegen tegen de regisseur, die het beste met ons voor heeft. Daar zit hij niet mee, hij probeert het ons zo makkelijk mogelijk te maken. Tenslotte wil hij alleen maar dat we ervan genieten. Hij wil ons verrassen en verbazen, ons tegemoet komen en verwonderen. En hoe meer wij ons daarvoor open stellen en ervan genieten, hoe meer hij voor ons kan betekenen.

Het leven is magisch. Voor een ieder die het wil zien. En dat is nou precies wat we niet moeten proberen te begrijpen of te verklaren. Je kunt het voelen, dat is genoeg. Daarin vind je de Vreugde. Geniet ervan!

Laat de wereld maar even wachten

We hadden het van de week al over lijstjes, er is zoveel wat we moeten. Maak eens een don’t-lijstje in plaats van een to-do lijstje, suggereerde iemand vanmorgen. Dat is ook een goeie! Don’t worry, bijvoorbeeld.

Het is makkelijk gezegd, maar wat er ondertussen ook gebeurt, is dat we van alles oppikken, wat in de lucht hangt. Onvrede, onrust, angst, het hoeft niet eens van jezelf te zijn. Sterker nog: Het is helemaal niet ‘van jou’. (Daar hadden we het gisteren nog over).

Hoe ga je er dan mee om? Laat het. Ga er vooral niet mee in gevecht. Verzet je er niet tegen. Dat is de manier om uit je hoofd te komen. Zoek de Stilte op – in jezelf. Richt je aandacht op andere dingen, dat helpt ook. Je hoeft niet alles in de ‘onderlaag’ te analyseren, je hoeft er geen verhalen van te maken, je kunt aan de gang blijven met psychologiseren, oorzaken en trauma’s blijven herkauwen, maar het is efficiënter om je blik te richten op het licht. Het Goddelijke. De liefde. De Stilte.

Van daaruit lost alles zich vanzelf op. Je hoeft er niet meer in te duiken. Het lost zich op in het geheel, de Eenheid. Er is namelijk niets waar je niet mee verbonden bent, dat dènken we alleen maar. En zolang we die gedachten bevestigen, is het ook zo, ervaren we het zo. Dat level van de afgescheidenheid is er alleen in onze gedachten.

Bij jezelf blijven, betekent dat allemaal lekker laten en de rust in jezelf zoeken, de vrede, de Stilte, de verbondenheid voelen en vooral ophouden met je afvragen wat je moet doen, of je het wel goed doet en welke beslissingen je moet nemen. Als je alles laat, ontstaat er vanuit rust en vrede vanzelf duidelijkheid en volg je je ingevingen. Je handelingen ontstaan vanuit deze innerlijke rust en vrede. Niet vanuit denken (en moeten!).

Laat de wereld maar even wachten, hoorde ik Mooji zeggen. Dat is nog eens bevrijdend!

Concepten loslaten

“Verveling, woede, verdriet of angst zijn niet van jou, niet persoonlijk. Het zijn condities van de ‘human mind’. Niets wat komt en gaat ben je.” ~ Eckhart Tolle.

Het leven zou voor iedereen een stuk eenvoudiger zijn als we dit echt zouden beseffen en niet steeds in de valkuil zouden stappen er een heel verhaal van te maken.

Mooji legt hier precies hetzelfde uit. Terwijl je er naar kijkt, besef je hoe we onszelf steeds weer weten te ‘vangen’ in al die concepten, die we hebben. Wat een bevrijding om dat los te laten!

Lijstjes maken

We hebben weer een nieuw weekbericht van Anna, heb je ‘m al gezien? Wat ik wel leuk vind, is dat er ook meteen een suggestie wordt gegeven over hoe je dingen kunt loslaten die je niet meer dienen. Natuurlijk heb ik dat meteen even gedaan 😉 en het mooie is: het is meteen voelbaar! Mijn lijstje was langer dan verwacht, dus ik heb mezelf vandaag een hoop vrijheid gegeven!

Iemand vroeg: Ik ben een hele to-do-lijst aan het afwerken. Allemaal van die kleine dingen die gedaan moeten worden en aandacht vragen. Heb jij dat nou ook altijd of zit ik daar altijd alleen maar zelf zo over te mekkeren? Ik deed de suggestie om dan een ander lijstje te maken: Wat je allemaal al gedaan hebt, waar je blij mee bent en waar je dankbaar voor bent. Daar word je vrolijker van dan van al dat ‘moeten’.

En toen besefte ik dat mijn lijstjes ongemerkt nogal van karakter zijn veranderd in de loop van de tijd. Ik maak wel lijstjes, zeker, maar eigenlijk vooral met de insteek dat ik weet dat het dan ‘in werking’ wordt gezet. Het allerbeste werkt het om lijstjes te maken met waar je dankbaar voor bent alsof het er al is, alsof het al is gelukt.

De ‘placemat’ van Abraham/Hicks ken je misschien ook wel. Je maakt twee kolommen, links schrijf je op wat je te doen hebt, rechts noteer je wat het universum voor je mag doen. Terwijl je bezig bent, merk je dat je een heleboel naar rechts kunt schuiven. Het ‘hoe’ iets voor elkaar moet komen, is niet aan ons. Daar help ik mezelf ook dagelijks aan herinneren. Want dat verruimt. Het biedt veel meer mogelijkheden dan wanneer ik me zelf het hoofd moet gaan breken over ‘hoe’. Het is aan mij om te focussen op het doel, de uitkomst en de stappen te zetten die daarbij horen, die in me opkomen, maar vooral om de deur open te zetten voor alle mogelijkheden.

En als ik het even niet weet, dan mag het even wachten… Tot het wel duidelijk is. Dan gaat het een stuk makkelijker. Soms moet je iets (of het universum) even de tijd geven om het te regelen natuurlijk!

In elk geval is het niet de bedoeling dat je jezelf belast met je eigen lijstjes. Zodra het gaat voelen als ‘moeten’ is het een stuk moeilijker om ervan te genieten wat je doet. En als je dingen met tegenzin doet, hou dan maar op. Je krijgt nooit het gewenste resultaat.

‘Ja, maar je moet toch een heleboel doen wat niet leuk is? Stofzuigen, boekhouding, … ‘ zullen veel mensen dan misschien zeggen. Natuurlijk, iedereen heeft zo z’n eigen voorkeuren. Het een past meer in je straatje dan het ander. Maar doe vooral niets met tegenzin, dat helpt je niet. Maak zin! Doe het met aandacht en laat het hele verhaal eromheen los. Als je het doet, doe het dan goed. Alle gedachten daaromtrent kan je best veranderen. Dat is niet zo moeilijk. Met plezier maak ik elke ochtend de kattenbakken schoon, geen probleem. Cats happy, ik happy. En dat staat geen eens op m’n lijstje! 🙂

Hier nog een leuke aanvulling, die ik tegenkwam: Maak in plaats van to-do-lijstjes eens ‘don’t-lijstjes’…

 

Storm

Hoe kan het dat een aangekondigde orkaan met een desastreuze kracht zich uiteindelijk slechts als een flinke storm manifesteert? Leuke vraag, die ik gesteld zag worden. Wat mij betreft is het antwoord eenvoudig: Er waren oproepen (bijvoorbeeld van Mariannne Williamson en Doreen Virtue, met beiden een enorm bereik) om te bidden en licht te sturen en wereldwijd werd daar gehoor aan gegeven.

Deze ‘energetische’ methode is sterker dan de verwoestende kracht. We zouden hem veel meer en vaker toe moeten passen. Je weet wel, er zijn nog meer kwesties op de wereld. Ik weet zeker dat de kracht van het licht, de hoop en het vertrouwen vele malen sterker is dan de kracht van de angst en bange verwachtingen. We hebben niet eens een meerderheid van de mensen nodig om mee te doen, een deel is al genoeg om het tij te keren.

Ik zal je vertellen wat ik doe als ik – bijvoorbeeld op tv of via andere media – iets aantref, waarvan je bang zou kunnen worden of boos of wanhopig: Ik schakel onmiddellijk over op  ‘in het licht zetten’ en energetisch afbreken van de narigheid. Voor mij gaat het inmiddels automatisch, er gaat ‘iets’ in werking en ik weet dat als meer mensen dat doen, het werkelijk uitmaakt. Je kunt het op je eigen manier doen. Bidden helpt, licht sturen, het ‘afbreken’ alsof het muurtjes zijn die omgehakt worden, het is maar net wat je jezelf het beste kunt voorstellen en wat voor jou werkt. Maar weet dat het helpt. Altijd. Wij weten niet altijd hoe, maar dat doet er niet toe.

Verder raad ik je aan om er niet te lang bij te blijven met je aandacht, het ook niet op te zoeken, maar het gewoon toe te passen op het moment dat iets in je belevingsveld komt. Ook in het dagelijks leven. Ruim het op, stuur het naar het licht, help met schoonmaken en opruimen. Het is voor jezelf goed als je vrij blijft van negatieve ladingen en je ruimt het ook op voor de wereld. Wat ruimen we op? Angst en alle ellende die daar uit voortkomt. Opdat we meer en meer in vertrouwen gaan leven, beseffen dat we wel iets kunnen doen, meer liefde en licht betekent een fijnere wereld.

Er is een soort net van licht om de aarde heen, waar je op in kunt ‘pluggen’ als het ware. En als je dat doet, versterk je het licht. Je hoeft niet uit te pluggen, blijf lekker verbonden, dat scheelt! Dan gaat het steeds meer vanzelf.

Zo, wat dachten jullie van een storm van licht? Zullen we die eens even lekker overal doorheen laten waaien?

De kracht van het contrast

Mijn leven is enorm veranderd sinds ik niet meer al het nieuws volg. Misschien ben ik nu niet meer overal van op de hoogte, maar in grote lijnen kan je ook van een afstandje volgen wat er gebeurt en dat geeft mij in elk geval een beter overzicht. Het is een beetje zoals je ook naar jezelf kunt kijken van een afstandje. Als je ergens middenin zit, overzie je het geheel niet.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die het allemaal niet willen weten, niet naar het nieuws kijken, zich afkeren van alle ellende. Ik denk inderdaad dat dat beter voor je is dan je te laten meeslepen in alle ellende en drama’s, want daar word je zelf ook ellendig van. Maar we leven wel op deze wereld en ook al maakt het heel veel uit hoe je kijkt, waar je naar kijkt en hoe je zelf in het leven staat, er zijn van die onderwerpen waar je toch niet omheen kan.
Als we ‘de vluchtelingen’ bijvoorbeeld overlaten aan degenen met een grote mond (of erger), die wel reageren, wat doen we dan? Zijn we dan wel mens op deze aarde, sluiten we ons hart dan niet net zo goed? Ons afzijdig houden helpt de wereld ook niet. Afwijzen wat we naar en vervelend vinden, is oordelen, is niet-acceptatie, is de tweedeling in stand houden. Ermee in gevecht gaan, is heel onverstandig, je geeft het meer macht en kracht en voedt de strijd.

Wat dan wel? Als je weet wat je niet wilt, weet je ook wat je wel wilt. Richt de aandacht op wat je wel wilt. Hou dat doel voor ogen bij alles wat je doet. De kracht van het contrast.

Vanuit een bepaalde situatie ontstaat een intens verlangen. Dat  brengt ons uiteindelijk juist waar we willen zijn. Als we weten wat we niet willen, is dat een enorme impuls in de richting van het tegenovergestelde. Het zet ons in beweging! Je hebt een reden nodig om in beweging te komen. Blijf altijd focussen op de beste uitkomst, op het doel en laat je door het contrast hooguit stimuleren.

Amma in het land

“In de wereld van vandaag ervaren de mensen twee soorten armoede: de armoede veroorzaakt door gebrek aan voedsel, kleding en onderdak en de armoede die veroorzaakt wordt door gebrek aan liefde en compassie. Van deze twee moet de tweede het eerst in aanmerking genomen worden, want als we liefde en mededogen in ons hart hebben, dan zullen we van ganser harte degenen die gebrek aan voedsel, kleding en onderdak hebben, helpen.”
Amma

12079302_10153179509928302_2422156058480237396_n

Komende week is Amma weer in Nederland om duizenden mensen te omhelzen. Hier vind je het programma.

Het is werkelijk indrukwekkend om mee te maken. De eerste keer dat ik Amma filmde, meer dan 10 jaar geleden, was ik nog wat sceptisch. Ik had alle voorbereidingen van vrijwilligers voor haar komst – toen nog in de sporthal van Den Bosch – gefilmd en het kwam op mij tamelijk overdreven en ‘verheerlijkend’ over. Hoewel ik onder de indruk was van haar slaapplek, een matje in een kleine kleedruimte, waar men geacht werd niet te veel versiering aan te brengen, want Amma vond het vorige keer te overdreven. Ze sliep overigens maar een uurtje per nacht.

Toen ze aankwam en uit een auto stapte op blote voeten en in een wit gewaad, was ik om. Ik werd zo ongeveer omver geblazen door haar uitstraling, het immense licht om haar heen. Een piepklein donker Indiaas vrouwtje dat met gemak een hele sporthal vult met haar energie, maar waarschijnlijk ook de verre omtrek. Nu begreep ik dat iedereen zich zo inzette. Amma is heel gewoon, niemand hoeft te betalen om bij haar te komen, iedereen krijgt een omhelzing.

IkFoto zag zoveel mensen huilend uit haar armen komen, dat ik zelf een beetje twijfelde of ik dat wel wilde. Maar er was geen ontkomen aan. Na het interview duwde men mij in haar armen en ik moet zeggen, dat zijn van die momenten die zich niet laten beschrijven. Als ik een poging moet wagen, zeg ik: je bent elk besef van tijd en plaats kwijt. Ik schoot in de lach en zij ook. Dat was een hele opluchting. Het was leuk! Verruimend. Ja, een vorm van ‘thuiskomen’.
Ik vroeg haar of ze nooit last had van haar schouders, maar nee, zulke ongemakken kent Amma niet. Wonderbaarlijk als je dag in dag uit duizenden mensen omhelst.

Twee jaar geleden mocht ik haar opnieuw filmen en interviewen: Hier kan je het programma zien.

Licht

Niemand kent de waarde ergens van beter dan degene die het kwijt is (geweest). Besef je wel eens hoe vanzelfsprekend het lijkt dat alles functioneert, dat je een dak boven je hoofd hebt, dat je een inkomen hebt, dat je gezond bent? Zodra je maar een klein pijntje hebt, realiseer je je hoe ‘gewoon’ je het vindt dat je normaal gesproken nergens last van hebt. Ik ken een aantal mensen die echt alles kwijt zijn geweest en wat me opvalt is dat zij nooit zeuren over kleinigheden, ze waarderen wat ze weer hebben opgebouwd en begrijpen waar het leven over gaat.
Je hoeft natuurlijk niet te wachten tot je iets kwijt raakt, je kunt ook nu al waarderen wat er allemaal is, dankbaar zijn. Je kunt beter nu vast genieten en beseffen hoe rijk je bent. Je kunt beter nu vast blij zijn met elkaar. Niets is eeuwig en zolang ‘het’ er is, kan je kiezen: Bang zijn om het kwijt te raken, je zorgen maken, ontevreden zijn omdat je meer wil, of tevreden zijn en beseffen dat het er nu is en met volle teugen dat NU waarderen.

Om een film te maken heb je licht nodig. Maar om naar de film te kijken, maken we het weer donker. Dan zien we de film het best. Het contrast helpt ons om dingen zichtbaar te krijgen.

De vluchtelingen laten ons ook iets zien. Het zal je maar gebeuren, dat je huis en haard moet verlaten, dat er niets meer over is van wat je dacht dat je leven was. Alles op losse schroeven, je weet niet waar je terecht komt, je verleden en de eventuele status die je had, het telt niet meer. Je kunt nog zo rijk zijn, dat garandeert je veiligheid nog niet. En dat is confronterend voor ons allemaal. Sommigen reageren hard en bot, uit angst voor hun eigen hachje, anderen openen hun hart en bieden hulp.

Misschien is de ellende op de wereld zo begonnen. Toen hele volksstammen op drift raakten, waardoor anderen zich bedreigd voelden. Wie z’n basisveiligheid buiten zichzelf zoekt heeft altijd iets te vrezen en ziet de wereld als gevaarlijk, verdedigt zich en plaats muurtjes: ‘dit terrein is van mij’. Maar hoe leren we dat onze veiligheid onafhankelijk is van omstandigheden als we niet eerst herontdekken dat de kracht in onszelf is? Het hoeft niet eerst donker te worden om dat te beseffen. Maar het contrast helpt wel om het duidelijk te zien. Wij dragen zelf het licht in ons.

Dankbaarheid

We vergeten wel eens hoeveel er is om dankbaar voor te zijn. Als we niet goed opletten, zijn we als mens vaak meer geneigd te kijken wat er (nog) niet is, wat niet deugt, de kritische mind heeft altijd commentaar en het ego is nooit tevreden. Als je merkt dat je in dat vaarwater terecht komt – waarbij je je nooit echt lekker zal voelen – schakel dan eens heel bewust om naar dankbaarheid.

Neem bijvoorbeeld een opschrijfboekje en noteer alles wat er is om dankbaar voor te zijn. Als je begint te schrijven, zal je zien dat er meer is dan je dacht en dat er veel van die ogenschijnlijk kleine momenten en bijzondere gebeurtenissen zijn, waar je normaal gesproken overheen stapt. Je verlegt de aandacht en word je veel bewuster van wat het leven allemaal zomaar biedt, je gaat meer ‘in het moment’ leven en oog krijgen voor details. Dankbaarheid geeft vreugde. En vanuit die vreugde en dankbaarheid ontstaat er vanzelf nog veel meer om dankbaar voor te zijn, je zal verrast worden. Want…. waar je aandacht aan besteedt….

Daar waar dankbaarheid is, kan geen onvrede zijn. Die switch kun je maken. Dat is een keuze. Zelfs als het in eerste instantie nog niet erg gedragen wordt door je gevoel. Toch werkt het. Want je bestuurt je gedachten en van de ene gedachte komt de volgende gedachte, dus je draait een gedachtenpatroon om. Je gevoel volgt… Daarmee help je jezelf. Je opent jezelf bewust voor wonderen. Wie de kleine wonderen in het leven  ziet, gaat meer genieten en krijgt meer vertrouwen en nodigt het leven uit nog veel meer moois te bieden.

Wees jezelf dankbaar dat je kiest voor deze omslag en bereid bent om regelmatig even stil te staan bij alles wat er is om dankbaar voor te zijn!