The end of the ego

Vandaag laten we Eckhart Tolle weer eens aan het woord. Altijd verhelderend, vereenvoudigend, vaak ook komisch en waar hij vooral goed in is:  Het doorprikken van het ego. “O ja,” denk je dan. Hoe is het toch mogelijk dat we ons steeds weer zo mee laten sleuren door dat ego? Door onze gedachten? Het blijft opletten!

Eckhart Tolle: “Er is geen ego los van gedachten. Gedachten, de identificatie met gedachten, is ‘ego’. Maar de gedachten die door je mind gaan zijn, natuurlijk, gelinkt met de collectieve mind van de cultuur waar je in leeft, je pikt ze op en je identificeert jezelf ermee. Je gelooft ze ook nog en zo zijn er heel wat mensen op aarde die op deze manier een ‘vijandig’ idee over zichzelf handhaven. Gedachtenvormen, die ‘entiteiten’ zijn geworden, die zich genesteld hebben in je geest, omdat je ze gelooft. Je kijkt naar de wereld vanuit deze identificatie en de ellende is: Ze maken zichzelf waar.
Wat je nodig hebt is ruimte, bevrijding van die gedachtenvormen die je gevangen houden, ‘presence’, bewustzijn, het gewaar zijn, probeer eens de ruimte te vinden tussen de gedachten of ‘achter’ de gedachten. Dan ontdek je wie je echt bent. Dat is awakening!”

Nieuw licht

Dat wat jij het leven te bieden hebt, wil ruim baan krijgen, wil zich verspreiden, wil vrije doorgang hebben en dat wat het leven jou te bieden heeft ook!

Als wij ons er niet mee zouden bemoeien, zou het ook vanzelf zo gaan. Wat ook de reden is voor het beperken van die stroom, wat ook maar geleid heeft tot onze voorzichtigheid, terughoudendheid, afweer, onze weerstand, het wil geen stand houden, het wil uit de weg. De weg wil vrij zijn, het leven wil stromen, door jou en voor jou.

Obstakels tonen zichzelf, omdat ze opgelost willen worden. Geef ze toestemming om op te lossen. Kijk er doorheen, er overheen, blijf er niet naar staren. Muurtjes zijn zo sterk als wij ze maken, we kunnen ook beslissen dat ze mogen omvallen. We kunnen er ook overheen klimmen, er doorheen kijken. Kijk naar je doel, kijk over het muurtje heen.

Sommige muurtjes hebben we gebouwd om onszelf veilig achter te verschuilen, maar juist dat is niet nodig. Kom maar tevoorschijn. Het leven wil stromen, door jou en voor jou. Niet tegen worden gehouden door een muurtje, maar er dwars doorheen, eroverheen.

Die ‘bloedmaan’ heeft dat effect. Je kon je even terugtrekken achter het muurtje, ervaren hoe donker het daar is. Om daarna tevoorschijn te komen, in volle glorie. Achter je latend wat niet meer nodig is. Achter je verbrijzelen de muurtjes. Ze zijn er niet meer. Verdwenen in de nacht… Nieuw licht komt ons tegemoet.

De heilzame werking van channelingen

Er is een hele goeie reden om je regelmatig even terug te trekken uit de woelige wereld en om je bijvoorbeeld in de natuur, in de stilte te begeven. Om eens even geen tv te kijken, geen nieuws te volgen, geen gesprekken te voeren. Het zuivert de geest.
We worden snel verblind door de hoeveelheid informatie, die op ons afkomt. We worden makkelijk meegesleurd in zorgen en angsten, als we niet oppassen. We worden bijna automatisch door elkaars manier van denken beïnvloed. Maar dat denken is bijna nooit vrij van ballast, van meningen, van ‘moeten’ en van beperkende overtuigingen.

Natuurlijk, hou van elkaar, probeer in iedereen het beste en het mooiste te zien, maar laat je niet misleiden. Blijf goed bij jezelf. Dat wat wij zien en waarnemen in de wereld is beperkt. Het is een weerslag van hoe we het (gezamenlijk) gecreëerd hebben en bepaalde situaties blijven juist in stand doordat we het maar blijven geloven en bevestigen met elkaar. De waarheid vind je ergens anders, niet in wat je ziet, maar op een ander level, de bron bevindt zich op een onzichtbaar niveau. In jezelf.

Vanuit die bron is alles mogelijk. Vanuit die bron kan je manifesteren wat je maar wilt. Je kunt er vrijelijk uit putten, er zijn geen beperkingen. Zelfs als je dat weet, gelooft en ook al ervaren hebt, kan je het steeds weer vergeten. Omdat je steeds weer afgeleid wordt. Omdat je tekort ziet en ervaart in plaats van overvloed, bijvoorbeeld. Omdat je teveel waarde hecht aan ‘de waarheid’ van de wereld. De manier van denken op de wereld is over het algemeen een ‘oude’ manier van denken, waar we zelf ook nog niet helemaal vrij van zijn. We  zitten in een overgangsfase.
Wat is dan de ‘nieuwe’ manier van denken? Die is minder dwingend, minder dominant aanwezig, voedend, stimulerend, positief, ondergeschikt aan het ‘weten’ en ‘voelen’. Hoe meer vertrouwen je voelt, hoe minder uren het denken hoeft te maken. We hoeven het niet zelf te doen. Dat is het verschil. We hoeven alleen maar open te staan om het te ontvangen, het toe te laten. Dat is het. Zo eenvoudig.

Dus, de eerstvolgende keer dat je iets tegenkomt wat je onprettig vindt, wat je zorgen baart of waar je bang van wordt, ga terug naar jezelf en keer het om. Stel je de situatie anders voor, opgelost, prettig, ideaal. Sta het toe zich op te lossen. Geloof er in. Vertel jezelf een ander verhaal. Neem daar de tijd voor. Tot het anders voelt…
Ga er niet mee in gevecht, maar stel je belevenis bij. Het kan zijn dat je daar even je ogen voor moet sluiten of je even terug moet trekken uit die situatie. Om je de ideale situatie voor te stellen, heb je dan de wereld even niet nodig. Alleen jezelf.

Of… wat zeker helpt: gechannelde informatie. Vrij van ego. Ik ben er gek op, heb er veel van geleerd en ben gezegend met goede vrienden, die prachtige, zuivere kanalen zijn. Zoals Inge uit België, waar je op deze website een persoonlijke boodschap van kunt bestellen.
En zoals Ian, die White Bull channelt, waarmee we het boek ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder’ hebben uitgegeven. Channelingen brengen je weer terug bij jezelf, je eigen weten, je eigen bron. Hoe werkt het? Altijd in afstemming met jouzelf, altijd bekrachtigend, helend en geruststellend. Je krijgt precies de goeie boodschap op het goeie moment. En dat heeft een reikwijdte, die verder gaat dan je op dat moment zelf kunt zien. Je kunt er op terugvallen en nieuwe kracht uit putten. Alles wordt weer snel helder.

In dit filmpje vertelt Ian over het channelen van White Bull:

Hier vind je meer informatie over het boek ‘Er is niets wonderbaarlijks aan een wonder’. Een boek vol gechannelde boodschappen. Om weer even in te tunen op jezelf, de bron, als je daar behoefte aan hebt.

Voor de echte liefhebbers heb ik ook nog een nieuwe sessie op film (30 minuten) met White Bull beschikbaar. Dat kan je bestellen via de email (het wordt verstuurd via We Transfer en we vragen je een vrijwillige bijdrage). Het is een aanvulling op het boek, maar je kunt het ook ‘los’ daarvan bekijken. Het is in het Engels en gaat over het nemen van onze eigen verantwoordelijkheid, veranderingen in ‘belief-systems’, over creëren, wonderen en de vrede in onszelf.

 

‘Wegens succes gesloten…’

Jeroen Krabbé vertelt met verve over Vincent van Gogh: “Tegen het eind van zijn leven, was er ineens een museumdirecteur in Parijs, die zeer lovend was over zijn werk: Dit was briljant, puur goud, een genie…”  Vincent, die zoals we allemaal weten de erkenning heeft moeten ontberen tijdens zijn leven, stuurde hem een brief, zo vertelt Krabbé, met een schilderij erbij, waarin hij de enthousiaste kenner smeekte om dat nooit meer te doen, zo euforisch over zijn werk spreken. Hij was als de dood… als er erkenning kwam, had hij niets meer om tegen te vechten.

vincent_willem_van_gogh_015Ik schrik er bijna van. Kennelijk was dat zijn motor, het gevecht met de gevestigde orde, het buitenbeentje zijn, het niet erkend worden. Zou hij, als hij destijds al alle roem en eer en beloning had gekregen voor zijn werk, minder mooie schilderijen hebben gemaakt? Of misschien zelfs helemaal geen schilderijen meer hebben gemaakt? In hoeverre zou deze vorm van ‘lijden’ in ons dna zijn blijven hangen? Hoe zit dat bij mezelf? Zou ik dezelfde passie en motivatie voelen in mijn werk als ik er geen moeite voor zou moeten doen om het voor elkaar te krijgen? Wat als ik nu een gigantisch budget en alle medewerking zou krijgen om mijn plannen vorm te geven? ‘Wie zegt dat dat er niet is?’ hoor ik een stemmetje in de verte klinken…

Het lijkt een beetje op de vraag, die me van de week gesteld werd door Jan, de sigarenman: “Wat zou je doen Peet, als je de loterij zou winnen?” Zelf zou hij de winkel sluiten en een bordje ophangen: ‘Wegens succes gesloten.’ Wat ik zou doen? Zou ik niet hetzelfde doen als nu? Ik zou misschien wel meer gaan reizen en projecten opzetten en ondersteunen om ‘de nieuwe wereld’ vorm te geven. En uitbesteden wat ik zelf minder leuk vind om te doen. Maar zou er echt zoveel veranderen? Vertwijfeld vraag ik het me af.

Het werkt andersom, weet ik. Ga het doen en de rest volgt… Het regelt zichzelf als je je innerlijke motivatie, vreugde en passie volgt. Ja. Ik weet het. Maar toch begrijp ik Vincent van Gogh ook. Het gaat om de vrijheid en de onafhankelijkheid, die je nodig hebt om je  authenticiteit als kunstenaar te behouden. Maar waarom zou dat een strijd moeten zijn? Moet je je los maken van de ‘gevestigde orde’ om erachter te komen wie je zelf bent, om je vrij te voelen? Moet je je afzetten tegen de wereld om jezelf te ontdekken? Om te mogen en kunnen doen wat jij vindt dat je moet doen? Waarom zouden roem en erkenning dat aan moeten tasten? Omdat je je dan zou moeten aanpassen aan wat men van je wil en verwacht? Is dat zo? Is het niet pas echt ‘vrij’ als dat je niet uitmaakt? Ben je niet pas echt onafhankelijk als het geen rol speelt of je wel of niet gewaardeerd wordt? Gaat het niet om de waardering van jezelf, je eigenwaarde, de waardering die je zelf hebt voor datgene dat door jou gedaan of gemaakt wil worden?

Het zijn interessante vragen. We manoeuvreren onszelf in posities, soms niet al te riant, om onszelf te dwingen onszelf trouw te blijven. Maar zolang we het gevoel (nodig) hebben dat de wereld tegen ons is en ons niet steunt, zijn we nog niet vrij, integendeel. Waarom hebben we altijd iets nodig om ons tegen af te zetten? Je ziet vaak dat het een band schept tussen mensen onderling om zich gezamenlijk ergens tegen te keren. En vaak zie je dan ook dat als het object waartegen ze samen vechten wegvalt, ineens een onderlinge strijd ontstaat.

Maar wat is nu eigenlijk het antwoord dat ik zoek? Wat wil ik hiermee zeggen?

Laat alle oude overtuigingen rondom geld, macht en succes los. Het is niet waar het over gaat. Het is een gevoel. Een oud gevoel, waarmee we onszelf alleen maar beperken. Een idee. De angst in onszelf om ‘groots’ te zijn, je kent het wel dat gedicht:

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw die ons het meest beangstigt.

We zijn onze eigen tegenstander als we dat idee in stand houden. Het mag! Jezelf zijn, je dromen waar maken, je passie volgen. Niet de wereld is tegen je, hooguit je eigen idee over de wereld werkt je tegen. Het is angst, maar wat kan je kwijtraken? Je comfortabele positie ‘slachtoffer’ van de wereld te zijn?

“Release all former vibratory frequencies around the issue of accepting wealth, prosperity, and receptivity to peace in the area of prosperity. When you are at peace with prosperity, there is no conflict, and the life can be prosperous, whole, and abundant.” Divine Mother

Elk woord, elke gedachte creëert.

Het gebeurt vaak dat ik na het schrijven van zo’n stukje als dit van alles tegenkom wat er op aansluit en over hetzelfde thema lijkt te gaan. Dat is geen toeval, het hangt kennelijk in de lucht op dat moment of het is een kwestie van creëren… Zoiets als ‘when you take a decision, the whole universe conspires to make it happen…’ Als je een stap zet, dient de volgende zich vanzelf aan. Zo werkt het, je zet iets in gang.

Nadat ik het gisteren over de herhaling van woorden – mantra’s en affirmaties – had, stuitte ik op een stukje van een ‘collega-inspirator’, die juist betoogde dat affirmaties niet werken. Waarom niet, was de vraag. “Omdat het vanuit het hoofd is en niet vanuit het hart,” was haar verklaring. Je moet het hoofd juist leeg maken en ‘het’ loslaten en dan welt het vanzelf op vanuit de ‘leegte’ ofwel de bron van alles, pure potentie is daar te vinden. Ja, ik ben het met haar eens dat we onze attachements (gehechtheden), overtuigingen en wilskracht die vaak het denken aansturen (het moeten) beter los kunnen laten, dat er daardoor meer ruimte ontstaat waardoor alles zich kan manifesteren, maar ik ben het niet met haar eens dat affirmaties niet werken. Elk woord, elke gedachte creëert. Daarom begint het met alert zijn op je gedachten en woorden, je ervan bewust zijn dat je creëert.

Als we het hebben over aantrekkingskracht, gaat het inderdaad om een gevoel, niet zozeer over de woorden. Als je zegt ‘Ik wil 100.000 euro ontvangen’, kan het zijn dat daar gevoelsmatig nog een lading in schuilt, bijvoorbeeld de frustratie van het tekort dat je ervaart. Dan is die frustratie je zendmast, want je gevoel is wat communiceert met alles om je heen. Je zal een ‘match’ moeten zijn met dat wat je aan wilt trekken. Frustratie trekt meer frustraties aan. Je rijk voelen trekt rijkdom aan. Het is dus van belang dat je beseft met welk gevoel je rond loopt. Verheug je je al op het succes dat je aantrekt, voel je je goed, blij, het waard, rijk, krachtig, geliefd en gezond, don’t worry, alles wat daarop aansluit zal in jouw belevingswereld opduiken. Het is er al en jij maakt het zichtbaar.

Maar we hebben tienduizenden gedachten per dag en lang niet al die gedachten zijn positief. Daarom is het opletten geblazen. Want als je even niet oplet kan een negatieve gedachte (het kan niet, ik kan het niet, het lukt niet, ik doe het verkeerd ofzo) de volgende oproepen en als je daar niet uitstapt, beïnvloedt dat je gevoel. Daarom werken affirmaties wel. De herhaling is juist bedoeld om het tij te keren. Om je een ander gevoel over jezelf en alle mogelijkheden te geven. En het werkt zeker. Net zo goed als het – helaas – je leven lang gewerkt heeft om kritiek te hebben of te krijgen. We hebben discipline nodig om onze gedachten de baas te blijven en inzicht in hoe het werkt.

Je hebt er niks aan om elke dag een half uur te mediteren en vervolgens verder te gaan met het bekritiseren van jezelf en anderen en je onvrede in stand te houden met tegenzin. Nou is het wel zo dat mediteren je vanzelf milder maakt en helpt om los te laten van waar je je druk over maakte. Zeker. Leven vanuit je hart geeft meer ruimte en maakt je milder, opener, ontvankelijker. In de Stilte vallen, alles even loslaten, het geeft ruimte, opent je hart en je mind en dat maakt je ontvankelijk voor wonderen. Je hoeft niet zelf te bedenken hoe. Je hoeft je alleen maar goed te voelen en je te verheugen op wat er al is en wat er zal zijn. Dat is waarom alles over ‘het moment’ gaat. Vrede in het moment, vrede met alles in je leven, dat nodigt alles uit wat je nodig hebt en wenst.

Dus ja, vanuit frustratie gaan wensen, inderdaad, pas op. Maar pas ook op wat je tegen jezelf zegt, hoe je denkt, wat je denkt en merk dat het uitmaakt om je gedachten bij te sturen. Merk dat er gebeurt wat jij zegt. Je woorden zijn namelijk affirmaties. En als je denkt dat affirmaties niet werken, werken ze niet. Het is zoals je het zelf ervaart, waar je in gelooft. Maar daar kan je jezelf een handje bij helpen door je woorden positief te kiezen.

En hier is het geheim voor manifestatie: Bedank alvast voor wat er is. Stel je voor dat het er al is. Voel het. Ervaar het. Ruik het. Breng het in jouw belevingswereld door het je voor te stellen, er dankbaar voor te zijn, door het zo levensecht te ervaren dat het niet anders kan dan er zijn. Breng het in je dagelijkse gedachten, laat het doorklinken in je woorden, verheug je, wees vooral dankbaar en geniet ervan. Het universum kan niet anders dan je op je wenken bedienen!

‘Strafwerk’ ;)

Vroeger moest je op school wel eens strafregels schrijven. Of hebben jullie dat nooit meegemaakt? Het saaiste wat er is natuurlijk. Ik pimpte (dat woord bestond nog niet natuurlijk) mijn strafwerk graag op door er grapjes tussendoor te schrijven, heel klein te schrijven of de hele klas een alinea te laten schrijven en dat aan elkaar te plakken. Dat moet toch een feest zijn geweest voor de meester, elke keer als ik het inleverde. Ik heb hem er nooit om zien lachen, wie weet deed hij dat stiekem.

Toch was het zo gek nog niet, dat strafregels schrijven of het overschrijven van hele hoofdstukken uit het biologieboek, wat ik moest doen. Ongemerkt werkt het door. Natuurlijk moet je dan geen teksten hebben als “Ik mag niet….” – want het universum verstaat geen ‘niet’. Maar schrijf eens 100 keer “Ik ben…. (iets wat je wenst)” en je zal zien dat het gaat werken. Het opschrijven alleen al zet iets in beweging. Zo ken ik iemand die ‘het Kennisboek’ overschrijft. Ze is niet de enige, er zijn hele groepen mee bezig. Gechannelde teksten van een oude dame uit Istanbul, die kennis doorgeeft over het ontstaan van de aarde, de kosmos, het doel op aarde en… ik weet het niet precies, want ik hoor er alleen af en toe iets over. Ik schrijf er niet aan mee. Maar ik geloof wel dat er bepaalde energie in zit, die je automatisch opneemt en dat het bijdraagt aan je kennis, als je het opschrijft.

Zo zijn er ook hele volksstammen die mantra’s zingen of opzeggen. Zelfs als dat in een taal is die je niet begrijpt, vindt dat z’n weg naar het universum en gaat het z’n werk doen. Mantra’s worden ook veel gebruikt in meditaties, niet alleen om op te focussen, maar ook om bepaalde energie te ‘downloaden’ als het ware. “Om Mani Padme Hum” is misschien wel de meest bekende. Er is geen eenduidige vertaling van te vinden. Het meest in de buurt komt misschien: ‘de parel van het universum is de lotus van mijn hart’. De betekenis daarvan is dat we al het lijden van ons af kunnen laten glijden, de lotusbloem is zuiver en groeit weliswaar in de modder, maar laat alles los. Binnenin die lotus bevindt zich het zuivere hart, onaangetast en niet te bevuilen. Zo zit in ons, in ieder mens een juweel verborgen in het hart dat zich in zuiverheid kan openen naar het licht.

Alleen al door te luisteren naar deze mantra, kun je merken dat het iets met je doet. Je bevrijdt van ballast bijvoorbeeld. Het helpt ons om te focussen op wat goed is, fijn is, wenselijk is, op het licht. Er is geen reden om maar in de modder te blijven woelen, spoel het van je af. Soms hebben we wat hulpmiddelen nodig om ons te helpen met die focus. Tot het een gewoonte is geworden onze aandacht te besteden aan dat waar we aandacht aan willen besteden. Gedachten kunnen alle kanten op vliegen, maar wij zijn zelf degenen die ze kunnen sturen en richting geven. Onze groei en onze bevrijding liggen in het loslaten van alles wat ons niet dient, wat ons belast, wat ons gevangen houdt. Gedachten en overtuigingen, waarmee we onszelf belemmeren. Schrijf ze eens op en herschrijf ze dan tot positieve affirmaties. Gooi dan de oude overtuigingen weg en herhaal de nieuwe. Net zolang tot ze doorgedrongen zijn in je onderbewuste. Je kunt het voelen.

Het ‘strafwerk’ voor vandaag:
Ik kan het, ik voel me veilig, ik voel me goed, ik ben een gezegend mens, ik ben blij, ik ben rijk, ik ben bevrijd, ik geniet, ik hou van het leven, ik hou van mezelf! (100 x )

De wortels en de takken

Grappig, soms noemen mensen mij ‘aards’. Vermoedelijk noemen veel ‘aardse’ mensen mij juist spiritueel. Of zweverig. Maakt me niet uit. Het maakt me echt niet uit, omdat ik weet dat iedereen alles vanuit z’n eigen perspectief bekijkt. Het zegt dus meer over jezelf dan over een ander wat je ergens van vindt. En bovendien, als we ons er iets van aan zouden trekken wat anderen vonden, zouden we geen kant meer op kunnen. Wees jezelf. Ongeacht wat anderen daarvan vinden. We hebben zelf al genoeg te stellen met ons eigen commentaar, nietwaar?

Ik wandelde vanmorgen naar de sportschool en zei tegen mezelf: “Heel goed!” Gisteren was ik – nog twijfelend – even wezen kijken en kwam daar een vriend tegen die me over de streep trok en vertelde dat het geen ‘kijk-mij-eens’-sportschool was. “Maakt niet uit dat je niet weet hoe het gaat, het is een begin, ” praat ik mezelf naar binnen. “Het gaat niet om ‘perfect’, er zullen allemaal mensen zijn die een betere conditie hebben, dat doet er niet toe.” Ik weet dat het goed voor me is om dagelijks genoeg te bewegen en ik herinner me hoe ik jaren geleden regelmatig naar de sportschool ging en me daar prima bij voelde. Je blijft in de flow als je genoeg beweegt en een goede conditie hebt. Het is een goed voornemen en het is de intentie die telt. Bovendien: Er komen stofjes vrij, endorfine geloof ik, waar je vrolijk van blijft. Een van de redenen is dat ik sterker opgewassen wil zijn tegen bepaalde invloeden van buitenaf en ik vermoed dat het meer in je lichaam aanwezig zijn – door te bewegen en daarmee de zuurstof te verversen – daarbij helpt. Voordeel is dat ik het dan niet met mijn hoofd hoef te doen.

Hoe ‘aards’ is dat! Jazeker, zo voelt het na afloop. Voor mij is aards: concreet. We hebben er niks aan om zweverig te doen over spiritualiteit. Ik zal mezelf ook nooit ‘spiritueel’ noemen. Alles is namelijk spiritueel. Er zijn universele wetten en die gelden altijd, voor iedereen. Of je ze nou kent of niet, ze werken wel. De wet van de aantrekkingskracht bijvoorbeeld. Net zo concreet als de zwaartekracht. Als je dat spiritueel gaat noemen, is het net alsof het iets is waar je in moet geloven. Geloof jij in de zwaartekracht? Haha… Wie slim is leert de universele wetten en doet er z’n voordeel mee. Met iets benoemen als ‘spiritualiteit’ plaats je – naar mijn idee – alles (of jezelf) teveel in een hokje en dat is wat nou precies niet past. De ‘spirit’ is vrij en wil vrij bewegen, in en door en om je heen. Dat doet-ie sowieso, of je nou meebeweegt of tegen. Waar het mij om gaat is om het praktisch toepasbaar te maken in het dagelijks leven. Dat is – bij nader inzien – een studie van al bijna 10 jaar, die misschien wel nooit klaar is. Je blijft ontdekken, je blijft groeien. En vruchten plukken, vruchten uitdelen ook.

Een boom zonder wortels kan niet overleven. Hoe dieper in de grond geworteld, hoe hoger de takken kunnen reiken naar de hemel. Dat hebben we allebei nodig. Met beide benen stevig op de grond staan, is nodig om toe te passen wat we leren uit de ‘sferen’. Je kunt van alles leren en weten, maar het gaat niet om weten. Het gaat om doen. In de praktijk brengen. Het voorbeeld zijn. Het toepassen. Van daaruit kun je delen. Niet vanuit het beter weten en het anderen wel even vertellen. Begin met jezelf!

12046933_10207835558232872_3778252899277212357_nMijn ‘meesters’ zijn jarig, ze zijn een toonbeeld van evenwicht tussen aards en spiritueel. Muni is de avonturier, Bliss is de dromer. En samen vormen ze een eenheid. Die balans is mijn voorbeeld.

Het nieuwe ‘wij’ is een keuze.

Het verschil tussen – laten we voor het gemak zeggen – de oude wereld en de nieuwe wereld is het verschil tussen ‘ik’ en ‘wij’. Het ‘ik-denken’ maakt ‘ons’ niet gelukkig. Vanuit het ‘ik-denken’ bestaat de illusie van afgescheidenheid en vanuit die illusie ontstaat het gevoel van tekort. Het idee dat je moet vechten voor je rechten, dat je afhankelijk bent van anderen, dat anderen tegen je zouden zijn, beter zouden zijn, meer zouden hebben, een bedreiging zouden kunnen zijn, het denken in ‘ik’ leidt bijna automatisch tot slachtofferschap. Maar ook tot afhankelijkheid. Want het ‘tegen’ zijn of je afgescheiden voelen draagt ‘afhankelijkheid’ in zich. Je tegen anderen verzetten, al is het maar in gedachten, is ook een vorm van afhankelijkheid namelijk. In het ervaren van ‘wij’ ligt de bevrijding en de verlossing. Het is het ervaren van eenheid.

Je kunt iemand die nog nooit een slok koffie heeft geproefd wel proberen uit te leggen hoe het smaakt, het zal je niet lukken. Diegene zal het echt zelf moeten proeven om het te weten. Dat is de individuele ervaring. Het kan je van alle kanten aangereikt worden, maar het is aan jou of je het tot je neemt. Dat is de vrijheid, dat is de keuze die elk mens heeft. Je kunt het weigeren, niet vertrouwen, je verzetten en hoe meer men je zal pushen, des te meer zal je de neiging hebben om er ‘nee’ tegen te zeggen. Zo ervaren we ‘ik’, nietwaar? Alles is beschikbaar, maar we verzetten ons. Of niet en als we dat verzet opgeven, waartegen dan ook, is er opeens een heleboel ruimte. We accepteren, ervaren, zijn niet voor of tegen, maar vrij. En nog steeds hebben we keuze. Alleen kiezen we nu vanuit vreugde, niet vanuit verzet.

In de oertijd was er ‘wij’. Men leefde in clanverband. De jagers schoten met elkaars pijlen en niet degene die raak schoot was de held, maar degene van wie de pijl was had het dier gedood. Zo kon er geen ‘ego’ ontstaan. Dat klinkt weliswaar niet erg vredelievend, maar onlangs hoorde ik dat er aan zo’n dier wel van tevoren werd gevraagd of hij zich op wilde offeren om tot voedsel te dienen. Men vroeg toestemming. Dierencommunicatie was vanzelfsprekend, evenals respect voor de natuur. Ook dat is eenheid. De verantwoordelijkheid was gezamenlijk. Zoals bij de bijen, een heel bijenvolk is één dier. Zo’n 40.000 bijen vormen gezamenlijk één lichaam. Ze hebben geen vergaderingen nodig, waarbij iedereen z’n eigen belang verdedigt. Ze communiceren ten dienste van het geheel, het doel. Ze kunnen elkaar duidelijk maken waar de bloemen te vinden zijn en geen bij die zal protesteren ‘ik heb geen zin om zo ver te vliegen, is er niet iets dichterbij?’

Toch is die individualisatie in de ontwikkeling van de mens er niet voor niets, want niets is voor niets. We kunnen wel afgeven op alle gebeurtenissen in de geschiedenis, de onderdrukkende aspecten van het patriarchale, de machtssystemen, oorlogen, ongelijkheid, de uitbuiting van de aarde en het gebrek aan respect voor het leven, maar het is een les. Het afwijzen en afkeuren en het verzet zijn een stap in de richting van de bevrijding. Maar zolang het protest is, is het nog niet vrij, zijn we er nog niet van bevrijd, want dan is er nog strijd in onszelf. En de strijd in onszelf weerspiegelt zich in de wereld.

Het individualistische is ontstaan door de angst voor tekort. Door de angst of door het tekort? Door natuurrampen werden volken gedwongen naar andere plaatsen te trekken, omdat er tekort aan voedsel dreigde op de plek waar ze gewend waren te leven. Zo ontstond de angst voor tekort, waardoor veel veranderd is. De harmonie werd verstoord. Verandering veroorzaakt angst. Een overlevingsmechanisme. Het natuurlijke vertrouwen ‘all is well’ wankelde. De angst leverde niet alleen een voedingsbodem voor de macht – maak de mensen bang en je hebt macht – maar ook omgekeerd: mensen vergaten hun eigen kracht en begonnen zich afhankelijk te voelen en gaven de macht aan iets buiten zichzelf. De innerlijke overtuiging ‘all is well’ was aangetast.

Hetzelfde gebeurt in ons eigen ‘kleine’ leven, allerlei gebeurtenissen schoppen ons vertrouwen in ‘all is well’ omver. Enerzijds gaan we anderen daarvan beschuldigen, anderzijds  voelen we ons afhankelijk en slachtoffer daarvan. Maar hoe anders zouden we onze eigen kracht kunnen ontdekken? Ons daarvan bewust kunnen worden? Het hele leven draait om dat inzicht, dat geboren wil worden in ons. De individuele weg heeft dat doel: bewustwording. Het nieuwe ‘wij’ is een keuze, die we pas bewust kunnen maken als we de ervaring hebben van hoe het is om afgescheiden te zijn. Afgescheiden zijn van ‘de bron’ is afgescheiden zijn van elkaar. In onszelf kunnen we de bron ontdekken en van daaruit ontstaat de eenheid, het bewustzijn van de eenheid. Want de eenheid was er altijd al. We zagen het alleen niet. Wakker worden, opnieuw geboren worden, het bewustzijn wil ontdekt worden. Vanuit het donker ben je blij met het licht. Als alles altijd al een en al licht was, als er geen donker bestond, hoe zouden we dan licht kunnen herkennen, hoe zouden we dan al die mooie kleuren kunnen zien? En hoe zouden we dan keuzes kunnen maken? Nu hebben we die kans.

Stap uit het drama

“The door to your heart and to your dreams opens inward. This means that you must learn to relax before you can solve your problems. You may feel that if only you could solve your problems, you could relax. But it doesn’t work that way. In order to take the pressure off, you need to make space in your heart for other possibilities to happen. Learn to replace your old, restricting thoughts with thoughts of joy, peace and harmony.” Louise Hay

Ze heeft ook een tip: Gebruik een timer, laat hem elk half uur afgaan en zeg dan tegen jezelf: “All is well. All is well. All is well.”

Stap uit het slachtofferschap. Stap uit je drama.

Het is niet wie je echt bent. Jezelf zijn en jezelf laten zien betekent niet met je ‘pijnlichaam’ (zoals Eckhart Tolle dat zo mooi noemt) te koop lopen en het voeden en laten voeden. Dat is een probleem, vind ik, dat mensen over het algemeen geneigd zijn elkaars zwakheden, drama’s en zieligheid te ‘pamperen’. Zolang dat een manier is om aandacht te krijgen, hou je jezelf klein. Je houdt ook anderen klein als je die aandacht geeft. Waar je aandacht aan schenkt… je weet wel, dat voed je. Geef liever aandacht aan de eigen kracht, positieve ontwikkelingen, voed het ware zelf en niet het onware zelf.
Het ego is er heel goed in om steeds iets nieuws te verzinnen, het ego houdt van drama’s en pijn, doet er alles aan daar aandacht mee te krijgen. Van jou en van de mensen om je heen. Ken je het begrip ‘ziektewinst’? Mensen die maar niet beter worden, omdat het zoveel aandacht genereert. Is dat wat je wilt?

Het is een misverstand dat liefde voor jezelf betekent dat je jezelf ‘zielig’ moet vinden. Je pijn of verdriet erkennen en zachter worden, je eigen innerlijke kind erkennen en aandacht geven, ja. Zeker. Doe dat. Liefdevol zijn naar jezelf is prima. Wees zacht en liefdevol. Begrijp waar je pijn vandaan komt en laat het er zijn als het er is. Dan kan het transformeren. Je hoeft het niet in stand te houden.

Kunstwerk van Huub en Adelheid Kortekaas
Kunstwerk van Huub en Adelheid Kortekaas

Kijk eens van een afstandje naar jezelf, vanuit de liefdevolle essentie die je bent, vanuit het licht dat je bent. Zie welke rol je speelt en kijk naar de ‘verdichtingen’, dat zijn de delen die je nog niet goed ziet, die licht nodig hebben, dat is die spiegel die schoongepoetst wil worden. Kijk er naar met liefde. Ga zien wat daar werkelijk is. Duik het donker in en het wordt licht, want je kijkt met licht. Wijs niks af, laat het er zijn en zie hoe het vanzelf lichter wordt.

In een boek van Pamela Kribbe staat een mooie ‘remedie’: Stel je voor dat alle zwaarte, alle pijn, alle boosheid en hardheid zich verzameld heeft in een molensteen, die om je nek hangt. Ga er in, naar de kern. Blijf daar met je aandacht tot de ‘zwaarte’ zich ontladen heeft en er een prachtig sieraad om je nek hangt.

Waarom zou je rond blijven lopen met een molensteen om je nek? Waarom zou je tegen iedereen zeggen ‘kijk, wat een zware molensteen ik om mijn nek heb hangen…’ Waarom zou je daarmee willen leven? Come on, je bent geen slachtoffer! Stap uit je drama. Wij zijn in staat zelf richting te geven aan ons leven. En het zo mooi te maken als we zelf willen. Wees jezelf (je ego) de baas!

Erkenning van jezelf

“The best day of your life is the one in which you decide your life is your own. No apologies or excuses. No one to lean on, rely on, or blame. The gift is yours. It is an amazing journey and you alone are responsible for the quality of it. This is the day your life really begins” – Bob Moawad

Dit is het begin van een artikel dat ik las over ‘grenzen stellen’. Grenzen stellen is goed voor jezelf zorgen en naar jezelf luisteren. Dat is een verantwoordelijkheid die je hebt. Als je niet goed voor jezelf zorgt, hoe kan je er dan zijn voor anderen? Geven doe je vanuit overvloed, niet vanuit tekort.

Hoe verhoudt zich dit tot het verhaal van gisteren? De vrije stroom, de beweging op gang brengen? Geven is ontvangen? Is grenzen stellen dan niet juist de stroom inperken en een terugtrekkende beweging in plaats van een expanderende beweging? Nee. Ik zal je vertellen waarom, het is simpel, al heb ik er wel even over gedaan om het te ontdekken…

Het geven en delen waar ik het gisteren over had is in essentie vrij. Onvoorwaardelijk betekent dat je het kunt geven zonder zorgen, dat je blij bent als een ander blij is, dat je geen enkele behoefte hebt aan waardering daarvoor, ofwel erkenning, dat je vrij bent van elk tekort. Tekort in je eigen beleving weliswaar, maar dat is waar het altijd over gaat.

Zolang we behoefte hebben door een ander erkend, geliefd en gewaardeerd te worden, betekent dat dat we onszelf – onze ware aard – nog onvoldoende erkennen, waarderen en liefhebben. Van daaruit proberen we – meestal onbewust – de erkenning, waardering en liefde van een ander te krijgen. Door te geven bijvoorbeeld. En op dat moment is het geven niet vrij, het kan zelfs leiden tot grote frustraties. Maar omdat we die pijn niet willen erkennen, gaan we door en door en door en stellen we geen grenzen. We doen dan afbreuk aan onze eigenwaarde, zelfliefde, we erkennen onszelf niet.

We maken ‘het’ afhankelijk van anderen, we geven anderen ‘macht’ over onszelf, maar dat kan alleen als er een tekort is. Een beleving van tekort dus. Als we werkelijk zouden zien wie we waren, welke mogelijkheden we hadden, welke talenten en welke scheppingskracht, dan hadden we een ander niet nodig om ons daarin te bevestigen.

Natuurlijk, we kunnen elkaar stimuleren en motiveren en op sleeptouw nemen, maar we kunnen het niet voor elkaar doen. Het is iets wat iedereen echt zelf moet doen. Ontdekken in zichzelf. Het is ook waar we bang voor zijn en waarom we ons zo graag afhankelijk opstellen, de angst voor onze eigen grootsheid. Vaak verlangen we ernaar ons maar liever weg te laten zakken in de armen van een ander, ons te verstoppen, verantwoordelijkheid uit handen te geven, is dat geen vreemd verlangen? Hopen dat een ander het wel voor je doet? Jou de wind uit de zeilen neemt en het voor je regelt en oplost? Dat iemand jou dan in je grootsheid herkent, terwijl jij je ondertussen verstopt? Ja, de mens zit vreemd in elkaar.

Het zal het kleine kind in ons zijn, dat onbewust nog steeds behoefte heeft aan koestering. Aan erkenning. Dat zoekt naar goedkeuring, bevestiging. Als kind hebben we een manier gezocht om aandacht te krijgen, liefde te krijgen, op zich is die behoefte logisch. Je hebt het ook nodig. Alleen zijn we helaas, vrijwel allemaal, vergeten dat we al goed zijn zoals we zijn. Dat we daar niet extra ons best voor hoeven doen. Dat we ons niet zo hoeven aan te passen aan de wensen van anderen, om aan hun behoeften te voldoen – want ja, die anderen hebben ook diezelfde behoeften. En het is nooit goed, nooit goed genoeg, want het vervult de wezenlijke behoefte, de pijn van gewoon mogen zijn wie je bent, niet. En dus blijven we maar aan de gang om het elkaar naar de zin te maken, op zoek naar erkenning. En dat is het geven waar je naar mag kijken. Dat is het geven dat je uitput. Dat is een bodemloze put.

Onvoorwaardelijk geven is vrij. Vanuit overvloed. Als je zelf blij en vrolijk bent, geef je anderen een lach en fleur je hun dag op. Als je zelf genoeg hebt, kan je delen.
Je bent niet verantwoordelijk voor de pijn van een ander, maar voor je eigen pijn. Probeer dus niet die van de ander op te lossen, los het in jezelf op. Dat wat je ziet, is van jou.
Erken het kind in jezelf en geef het wat ie nodig heeft. Maak jezelf vrij van de behoefte dat bij anderen te zoeken.
Zolang je motivatie nog vanuit tekort is, kan het niet lekker doorstromen. Maak de weg vrij. Erken eerst jezelf. Want daarmee erken je tegelijkertijd het eindeloze universum, waarmee je verbonden bent. IN jezelf is alles aanwezig. Zoek het daar in plaats van buiten jezelf. Want de buitenwereld is een weerspiegeling, je innerlijke universum is de bron.

Erken jezelf en je zult erkenning zien in de spiegel. Waardeer jezelf en de spiegel kaatst het terug. Zie je tekort? Klaag dan niet over de spiegel. Poets hem schoon, tot je de Waarheid ziet.

IMG_9014.JPG

 

You were born with potential. You were born with goodness and trust. You were born with ideals and dreams. You were born with greatness. You were born with wings. You are not meant for crawling, so don’t. You have wings. Learn to use them and fly.  ~ Rumi